THORGALVERSE

Przesunięcie polskiej premiery "Wyroku Walkirii"

2012-03-03T09:00:00.002+01:00

Z przyczyn niezależnych od wydawcy, drugi album cyklu "Kriss de Valnor" ukaże się w sprzedaży 10 kwietnia, czyli tydzień później, niż wstępnie zapowiadano. Komiks będzie można kupić w miękkiej (22,99 zł) i twardej (29,99 zł) oprawie. Thorgalverse objął ten tytuł patronatem medialnym.

Pierwsze osiem plansz z "Wyroku Walkirii"

2012-03-02T09:00:00.005+01:00

Na stronie internetowej magazynu "Avant-Première" można zapoznać się z pierwszymi ośmioma planszami drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor" autorstwa Yves'a Sente i Giulio de Vity. Komiks będzie miał swoją premierę na rynku franko-belgijskim już 9 marca. Materiały dostępne są w bardzo dobrej jakości pod tym linkiem.

Plansze nr 5, 7, 8 i 11 z "Wyroku Walkirii"

2012-03-01T09:00:00.004+01:00

Poniżej można zapoznać się z czterema planszami pochodzącymi z drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor". Kriss i Sigwald muszą uciekać przed ścigającymi ich rycerzami pana z Arhaldu, ojca zamordowanej Opal, co będzie początkiem ich tułaczki... Na rynku franko-belgijskim komiks autorstwa Yvesa Sentego i Giulio de Vity trafi do sprzedaży już 9 marca. Polska premiera "Wyroku Walkirii" zapowiedziana jest na 2 kwietnia.

Fanart nr 26: Mariusz Topolski

2012-02-29T09:00:00.015+01:00

Widoczną po lewo ilustrację Thorgala wykonał Mariusz Topolski. Mariusz jest rysownikiem-amatorem. Jego upragniony debiut komiksowy ciągle przed nim. Swoje prace prezentuje na blogu http://weakinker.blogspot.com. "Thorgala" wspomina w następujący sposób:

"Pierwszy raz zetknąłem się z "Thorgalem" pod koniec lat 90-tych. Nie pamiętam dokładnie, jaki to był album (bodajże była to "Strażniczka kluczy"), za to nigdy nie zapomnę, jak wielkie wrażenie zrobiły na mnie rysunki Grzegorza Rosińskiego. Świetna kreska, kapitalny warsztat, nic tylko pozazdrościć talentu. Choć zagorzałym fanem "Thorgala" nie jestem, to mój szacunek do Rosińskiego nigdy nie zmaleje. Najnowsze albumy, w których rysownik zamienił piórko na pędzel, tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że Pan Grzegorz wielkim artystą jest."

"Thorgal" wysoko w rankingu sprzedaży 2011

2012-02-25T09:00:00.004+01:00

Internetowy magazyn "Le Journal du Net" ogłosił listę piętnastu najlepiej sprzedających się komiksów na rynku franko-belgijskim w 2011 roku (z wyłączeniem mangi, której dedykowana była oddzielna lista). "Statek miecz" znalazł się na czwartym miejscu rankingu z wynikiem 76 613 sprzedanych egzemplarzy. Komiks wydany przez oficynę Le Lombard 4 listopada minionego roku miał 220 000 egzemplarzy nakładu.

Pierwsze miejsce zajął dwudziesty album serii "XIII", reaktywowanej przez duet Yves Sente / Iouri Jigounov. Album "Le Jour du Mayflower", wydany 18 listopada minionego roku przez oficynę Dargaud, sprzedał się w ilości 118 967 egzemplarzy. Jego nakład wyniósł 500 000 egzemplarzy.

Plansze nr 1 i 2 z "Wyroku Walkirii"

2012-02-24T09:00:00.020+01:00

W internecie (konkretnie na witrynie sklepu BDfugue) pojawiły się dwie pierwsze plansze pochodzące z drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor". Wygląda na to, że pozbawiona skrupułów wojowniczka nic nie robi sobie z tego, że trafiła pod sąd walkirii i postanawia uciec z niewoli... Na rynku franko-belgijskim komiks autorstwa Yvesa Sentego i Giulio de Vity trafi do sprzedaży już 9 marca. Polska premiera "Wyroku Walkirii" zapowiedziana jest na 2 kwietnia.

Wideo promujące album "Wyrok Walkirii"

2012-02-23T09:00:00.001+01:00

Wydawnictwo Le Lombard zaprezentowało zapowiedź wideo drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor", który na rynku franko-belgijskim będzie miał swoją premierę 9 marca. Filmik można obejrzeć tutaj. Ilustrację muzyczną w klipie stanowi utwór "Cwał Walkirii", wstęp do aktu III dramatu muzycznego Richarda Wagnera "Walkiria".

Fanart nr 25: Karol "KRL" Kalinowski

2012-02-22T09:00:00.010+01:00

Thorgal przedstawiony na rysunku obok został narysowany przez Karola "KRLa" Kalinowskiego. Na początku swojej kariery komiksowej, Karol związany był z magazynem "Produkt". Jest autorem licznych krótkich form komiksowych, publikowanych w przeróżnych zinach i magazynach ("Karton", "JEJU", "Chichot"), w tym "Karelelków", które zebrane zostały w albumik pod tytułem "Kaerelki i inne opowieści". Wśród pełnometrażowych komiksów w jego dorobku znajdują się między innymi "Yoel: Święty Smok i Jerzy" oraz "Łauma". Wydany został również "Szkicownik" z rysunkami artysty. On-line prace autora można obejrzeć zaglądając do jego portfolio na stronie: http://www.karolkalinowski.net. O "Thorgalu" Karol wypowiada się w następujący sposób:

"Thorgal" to moje dzieciństwo. Pamiętam rozmowy z chłopakami pod blokiem, o walorach Aaricii, i o tym, jak to imię wymawiać. Mieliśmy pewnie po 6/7 lat. Dwadzieścia lat później poznałem Grzegorza Rosińskiego osobiście i nadal uważam go za jednego z największych polskich rysowników. Mimo iż w wielu sprawach z nim się nie zgadzam - chodzi mi o te wywody na temat komputerów, o srogim podziale na opowieści amerykańskie i europejskie czy pomijaniu innych stylów niż realizm (tak to sobie tłumaczę, kiedy czytam, że Rosiński nie zauważa wśród młodych polaków żadnego godnego rysownika - a ja osobiście widzę wielu kandydatów do kariery np. takiego Joanna Sfara).

Nie śmiem życzyć sobie podobnej kariery, ale chciałbym jak on cieszyć się z rysowania na starsze lata. Nie - nie chciałem powiedzieć, że ktoś tu jest już stary. Przed Rosińskim jeszcze duuuuużo rysowania. I bardzo się z tego cieszę."

Wikia poświęcona "Thorgalowi"

2012-02-18T09:00:00.000+01:00

Na serwisie Wikia pojawiła się strona dedykowana serii "Thorgal". Serwis działa na tej samej zasadzie co Wikipedia, każdy może dodawać nowe informacje i tworzyć nowe strony. Pomysłodawcy poszukują osób chętnych do współpracy w budowie bazy danych.

Data polskiej premiery "Wyroku Walkirii"

2012-02-17T09:00:00.002+01:00

Według wstępnych planów wydawnictwa Egmont Polska, drugi album cyklu "Kriss de Valnor" powinien ukazać się w sprzedaży 2 kwietnia. Komiks będzie można kupić w miękkiej (22,99 zł) i twardej (29,99 zł) oprawie. Thorgalverse objął ten tytuł patronatem medialnym.

Fanart nr 24: Grzegorz Pawlak

2012-02-15T09:00:00.010+01:00

Thorgal widoczny na rysunku obok to efekt pracy Grzegorza Pawlaka. Historie z ilustracjami Grzegorza pojawiły się między innymi w albumie "Szrama. Istota legendy", ostatnio w antologii "Niczego sobie. Komiksy o mieście Gliwice". Więcej prac jego autorstwa znaleźć można na blogu http://gip-bw.blogspot.com. O "Thorgalu" rysownik mówi:

"Moje pierwsze zetknięcie z Thorgalem nastąpiło dość wcześnie. Choć sam raczej wtedy czytałem Donaldy, a Batman pojawiał się dość nieśmiało. Tato pewnego pięknego dnia (a w sumie był to już wieczór bodajże) przyniósł od swojego znajomego z pracy kilka tomów "Thorgala" z wydawnictwa Orbita (chyba z 6 czy 7 i nie do końca po kolei), które dzielnie i dumnie do tej pory stoją u mnie na półce. Dla mnie wtedy było to coś niesamowitego. Świetne ilustracje i historia pobudzały wyobraźnię. A "Łucznicy" stali się na długo moim ulubionym komiksem. No i ta Kriss… :)"

Plansza nr 23 z "Wyroku Walkirii"

2012-02-13T09:00:00.005+01:00

W 57 numerze magazynu "Avant-Première" można zapoznać się z planszą nr 23 pochodzącą z drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor". Oprócz tego do przeczytania jest krótki tekst zapowiadający komiks autorstwa duetu Sente/de Vita. Magazyn w formacie PDF znajduje się pod tym adresem.

Rosiński gościem Pyrkonu

2012-02-11T09:00:00.021+01:00

Organizatorzy Ogólnopolskiego Festiwalu Miłośników Fantastyki Pyrkon, który odbędzie się w Poznaniu w dniach 23-25 marca, oficjalnie potwierdzili obecność Grzegorza Rosińskiego wśród zaproszonych gości. Oprócz spotkania autorskiego z rysownikiem "Thorgala", mają się odbyć prowadzone przez niego komiksowe warsztaty oraz wystawa prac artysty. Prawdopodobnie w programie Pyrkonu znajdzie się również punkt programu poświęcony serii "Thorgal".

"Thorgaliada" na Festiwalu Komiksowa Warszawa

2012-02-10T09:00:00.021+01:00

Organizatorzy Festiwalu Komiksowa Warszawa planują włączenie w program imprezy "Thorgaliady", spotkania wszystkich twórców "Thorgala". Na ten moment swoją obecność potwierdził Grzegorz Rosiński. Trzecia edycja FKW odbędzie się w dniach 10-13 maja w ramach III Warszawskich Targów Książki.

Fanart Specjal nr 14: Edyta "Mei" Bystroń

2012-02-08T09:00:00.003+01:00

Ilustrację widoczną obok wykonała Edyta Bystroń, znana pod pseudonimem Mei Wong. W jej dorobku znajdują się takie autorskie komiksy, jak "Księżniczka", "Historia fabryki" czy "Dziewczynka, którą bolała głowa oraz inne historyjki Mei". Publikowała m.in. w zinach "GTP" i "Jeju". Prace autorstwa Mei można znaleźć na blogu http://www.meigotuje.blogspot.com. O "Thorgalu" artystka wypowiada się w następujący sposób:

"Myślę, że moja przygoda z "Thorgalem" zaczęła się w dość nietypowy sposób, ponieważ zaczęłam ten komiks czytać dzięki mojej bibliotece. Jest tam dział z komiksami i nie ma tam co prawda jakiegoś szaleństwa, ale "Thorgal" był, jest i będzie jako obowiązkowy klasyk. Pamiętam, że to było chyba, gdy chodziłam do gimnazjum (czyli dobre parę lat temu) i było to w ferie zimowe. Wypożyczałyśmy z siostrą kolejne albumy i zostałam wchłonięta przez ten świat. Rysunki i historia zrobiły na mnie kolosalne wrażenie."

Zapowiedź fabuły "Wyroku Walkirii"

2012-02-07T09:00:00.001+01:00

Według zapowiedzi belgijskiego wydawcy Le Lombard, w drugim albumie serii "Kriss de Valnor" czytelnicy poznający nieznaną dotychczas przeszłość bohaterki dowiedzą się między innymi, jak z dziewczynki Kriss stała się kobietą, w jakich okolicznościach skrzyżowały się drogi jej i Sigwalda z Kaledończykami, wyznawcami bogini Kerridwen i dlaczego para zabijaków skradła im Kamień Krwi (co miało miejsce w albumie "Łucznicy"). Oprócz tego, w komiksie zapadnie tytułowy wyrok bogini Feyji i Trybunału Walkirii.

"Raïssa" nagrodzona w Angoulême

2012-02-02T09:00:00.003+01:00

Pierwszy album cyklu "Louve" został nagrodzony podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Angoulême. Nie chodzi jednak o jedną z głównych nagród (fr. Fauvre d'Angoulême) przyznawanych podczas imprezy, która po raz trzydziesty dziewiąty odbyła się w dniach 26-29 stycznia. Czwarty rok z rzędu redakcja internetowego magazynu ActuaBD wytypowała pięć komiksów przeznaczonych dla młodszego czytelnika, a pięcioosobowe jury, zwane Naczelną Radą Młodych departamentu Charente (fr. Conseil Général des Jeunes de Charente), dokonało wyboru najlepszego ich zdaniem tytułu. Na marginesie warto dodać, że prefekturą departamentu Charente jest miasto Angoulême.

Wśród nominowanych tytułów, obok "Raïssy" autorstwa Yanna i Romana Surżenki, znalazły się: pierwszy album serii "Abélard" (Régis Hautière, Renaud Dillies), pięćdziesiąty drugi album serii "Spirou & Fantasio" (Yoann, Vehlmann), album "Anguille et Baldaquin" (Valentin Seiche) oraz "Doomboy" Tony'ego Sandovala, również dostrzeżony przez jury i obdarowany nagrodą ulubieńca jury (fr. Coupe de Coeur).

Fanart Specjal nr 13: Maciej Czapiewski

2012-02-01T09:00:00.020+01:00

Rysunek widoczny obok wykonał Maciej Czapiewski. Maciej jest autorem wydanego własnym sumptem kserowanego komiksu "Czarny Pan". Oprócz tego, jego prace znalazły się w zinach "Biceps" i "Kolektyw". Prowadzi dwa blogi: www.f-i-p.blogspot.com oraz www.fantastyczny-czas.blogspot.com. O "Thorgalu" mówi:

"Czytałem te komiksy sto lat temu, pamiętam mgliście, że robiły na mnie spore wrażenie, na przykład przy lekturze "Alinoe" autentycznie się bałem. Jakiś czas temu zafundowałem sobie sentymentalną podróż do lat dzieciństwa i kupiłem dwa archiwalne zeszyty: "Łuczników" i "Gwiezdne dziecko". Po ich ponownej lekturze stwierdziłem, że z "Thorgala" chyba już wyrosłem, ale mimo to cały czas planuję kupienie sobie wszystkich albumów i przeczytanie ich za jednym zamachem."

Tak się składa, że dzisiejszy fanart jest jedną z ilustracji w książce Macieja Gierszewskiego "Moje życie z Dżejmsem". Maciej pisuje o komiksach m.in. na "Kolorowych Zeszytach" oraz "Alei Komiksu". Prowadzi również bloga http://dybuk.wordpress.com. Więcej na temat jego książki można dowiedzieć się ze strony wydawcy. Tymczasem poniżej przedstawiam opowiadanie pod tytułem "Mrzonki", które stało się inspiracją dla rysownika:

[Mrzonki]

Chciałbym, żeby Dżejms był jednym z kotów Friggi.

Fanart Specjal nr 12: Marek Lachowicz

2012-01-25T09:00:00.011+01:00

Aaricię widoczną na ilustracji obok narysował Marek Lachowicz. Marek jest twórcą Człowieka Paroovki, Gangu Wąsaczy i Grand Bandy. Na jego koncie znajdują się takie albumy, jak "Człowiek Paroovka vs. Grand Banda", "Człowiek Paroovka. Dorysuj mu wąsy" czy "Gang Wąsaczy. Ruchome Paski". Publikował między innymi w "Produkcie" i "Kartonie". Niebawem ma ukazać się kolejny album z przygodami jego sztandarowych postaci. W międzyczasie można zajrzeć na stronę: www.czlowiekparoovka.pl. W temacie swojej przygody z serią "Thorgal" autor wypowiedział się następująco:

"Narysowałem Aaricię, bo mi się niesamowicie podobała jak miałem te kilkanaście lat i czytałem "Thorgale", które wydała Orbita. Właśnie ze względu na nią i oczywiście na atmosferę jednym z moich ulubionych albumów jest "Alinoe". I właśnie tym albumem zainspirowany jest mój rysunek. Co prawda po drugim dziecku Aaricia trochę za bardzo "zmamusiała", ale do "Wilczycy" było naprawdę dobrze ;-)

Z Thorgalem zetknąłem się pierwszy raz czytając jeden z "Relaxów" pożyczonych od mojego kolegi z podstawówki. Potem udało mi się naciągnąć rodziców na kupienie "Zdradzonej Czarodziejki", kiedy byliśmy w latach osiemdziesiątych w Poznaniu. Kupiliśmy komiks w księgarni, która mieściła się w okrąglaku. Moje ulubione albumy z serii to, poza wspomnianym "Alinoe", "Władca Gór" i albumy składające się na historię o Brek Zarith, a szczególnie "Czarna Galera" i "Ponad Krainą Cieni".

Do dziś z niecierpliwością czekam na kolejne albumy i mimo że może nie czytam ich już z wypiekami na twarzy i zdarzały się po drodze słabsze komiksy (np. "Królestwo pod piaskiem"), nadal uważam, że to jedna z najlepszych serii komiksowych jakie udało mi się w moim coraz dłuższym życiu przeczytać."

Fanart nr 23: Marcin Rustecki

2012-01-18T09:00:00.001+01:00

Rysunek obok to dzieło Marcina Rusteckiego, legendarnego redaktora naczelnego wydawnictwa TM-Semic, który - jak widać - para się grafiką. Jego prace regularnie ukazują się na blogu "Ziniola" w dziale "Incubatorium Rustecki" (tutaj). Trwają również przygotowania debiutanckiego albumu tegoż autora pod tytułem "Ksionz" (scenariusz napisał Dominik Szcześniak).

Specjalne wydanie "Statku miecza"

2012-01-13T09:00:00.014+01:00

Dzisiaj swoją premierę na rynkach francuskojęzycznych ma wydanie de luxe najnowszej części "Thorgala" pod tytułem "Statek miecz". Album ukazuje się w wersji "100%", w formacie poziomym o wymiarach 29x37 cm i objętości 248 stron. W każdym znajduje się ekslibris oraz kilka plansz szkiców Grzegorza Rosińskiego. Nakład został ograniczony do 300 egzemplarzy (plus 50 poza sprzedażą). Cena albumu wynosi, bagatela, 99€.

Jest to wydanie o tyle szczególne, ponieważ na jego stronach pojawiają się kadry z komiksu w formatach, w jakich zostały namalowane przez Rosińskiego (w zależności od ich wielkości - jeden lub dwa na stronie), a przy tym pozbawione dymków. Fragmenty scenariusza, odpowiadające każdemu z przedstawianych kadrów, pojawiają się obok ilustracji. W ten sposób można nie tylko lepiej przyjrzeć się kunsztowi Grzegorza Rosińskiego, lecz również poznać kulisy konstrukcji narracji przez Yves'a Sentego. W tym sensie trudno nazwać tę publikację komiksem.

Fanart nr 22: Daniel Michalczyk

2012-01-11T09:00:00.014+01:00

Fanart widoczny obok nadesłał Daniel Michalczyk, miłośnik komiksów i fan "Thorgala". Przy okazji wspomniał o swoim zamiłowaniu do serii stworzonej przez Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego:

"Thorgala" uwielbiam odkąd przeczytałem fragment "Zdradzonej Czarodziejki" w "Relaxie". Potem był cały album i kolejny. Apogeum mojej fascynacji serią przyszło przy albumie "Wilczyca". Niesamowity rysunek i genialne połączenie wątków. To według mnie najlepszy album. A najgorszy? "Królestwo pod piaskiem". Ale w dalszym ciągu, mimo upływu lat, z fascynacją dziecka czekam na ten niesamowity moment, kiedy będę mógł otworzyć najnowszy numer "Thorgala" i przeczytać go od deski do deski."

Fanart Specjal nr 11: Sebastian Muras (2)

2012-01-04T09:00:00.002+01:00

Po raz drugi swoją interpretację jednej ze scen z "Thorgala" zaproponował Sebastian Muras. Tym razem jest to obraz olejny przedstawiający Władcę Trzech Orłów. Na jego temat autor wypowiada się w następujący sposób:

"Myślę, że każdy fan serii od razu rozpozna, który rysunek Grzegorza Rosińskiego zainspirował mnie do namalowania tej ilustracji. Wybrałem postać Władcy Trzech Orłów, ponieważ - podobnie jak Slivia - jest jedną z bardziej tajemniczych w całej serii. Pojawiła się w zaledwie jednym albumie (nie licząc retrospekcji w "Oczach Tanatloca" i "Królestwie pod piaskiem"), ale mocno wryła się w pamięć czytelników, mimo że Twórcy nigdy nie zdradzili nam nawet jej prawdziwego imienia. Przypuszczam, że tylko kwestią czasu jest powstanie kolejnej serii pobocznej ze świata Thorgala opowiadającej o ludziach z gwiazd, w której poznamy wcześniejsze losy Slivii oraz właścicielki trzech orłów..."

Fanart nr 21: Przemysław Kłosin

2011-12-28T09:00:00.013+01:00

Rysunek widoczny obok wykonał Przemysław Kłosin, ilustrator. Jego grafika znalazła się na okładce książki Jarosława Sowółła "Seryjne oblicza zła". Krótki komiks jego autorstwa był publikowany w belgijskim magazynie "P@per". To, nad czym obecnie pracuje artysta, można oglądać na jego blogu: http://mooseplanet.blogspot.com (znajduje się tam inny fanart poświęcony Thorgalowi). O swojej przygodzie z serią Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego opowiada w następujący sposób:

"Z "Thorgalem" miałem do czynienia praktycznie od początku, kiedy zaczął się ukazywać w Polsce (mówię wydaniach albumowych, na "Relax" jestem odrobinę za młody). Mój wujek zafascynowany tą serią kupował wszystko, co się ukazało, a jako iż też trochę malował i rysował, miał na ścianie obraz replikę okładki "Łuczników". Jednak moje własne "Thorgale" dostałem w 1990 roku od dziadka i były to "Ponad krainą cieni" oraz "Między ziemią a światłem". W tamtym okresie jeszcze nie bardzo do mnie trafiała ta historia, jak i ilustracje Rosińskiego. Nawet nie kumałem, że to Polak rysuje. Raczej absorbowały mnie Tm-Semici, a "Thorgal" wydawał mi się za poważny i nie kolekcjonowałem go. Czasem jak coś przypadkowo się trafiło, to dołączałem do zbioru. Dopiero jako starszy fan komiksu swoją uwagę skierowałem ku przygodom dziecka z gwiazd. Zdobywałem kolejne albumy w różnoraki sposób. Od stoisk na rynku, przez antykwariaty, księgarnie, po kupowanie od kolegów i wymienianie się na inne komiksy. Wtedy zacząłem doceniać kunszt Rosińskiego, jego mistrzowską kreskę. Moja uwagę przykuło to, iż zmieniała się ona niemal z albumu na album. Rosiński nigdy nie był taki sam. Był sobą, ale nigdy nie taki sam. Mimo iż najbardziej lubiłem rysowanego Thorgala, to jednak podoba mi się zmiana jaka zaszła w serii. Mam na myśli fakt, iż zaczął on być bardziej malowany niż rysowany. Moim zdaniem odświeżyło to serię pod względem wizualnym i widać, że dało twórcy nową frajdę z jej tworzenia. Gdybym miał wskazać swój ulubiony album "Thorgala", wskazałbym "Aaricię", a w szczególności epizod "Łzy Tjahzi" i dlatego też postanowiłem w luźny sposób nawiązać do tego albumu swoim rysunkiem. Nie wiem, dlaczego akurat ta część jest moją ulubioną, ale jakoś też nie bardzo chce mi się nad tym zastanawiać. Po prostu do mnie trafia i mam do niej słabość, i chyba takie rzeczy najbardziej lubię. Takie które po prostu mi się podobają, które czuję."

Finał konkursu "Statek miecz" i "Louve"

2011-12-27T09:00:00.004+01:00

W tej samej grocie, gdzie Aaricia rodziła Louve przyszły na świat dwa wilcze szczenięta (album "Louve"). Z córką Thorgala nie chciały rozmawiać pająki (album "Arachnea"). Kupcowi Sardhamowi El Kadherowi towarzyszy małpka (album "Bitwa o Asgard"). Gratulacje dla wszystkich, którzy udzielili poprawnych odpowiedzi na zadane w konkursie pytania.

Szczęśliwcem który wygrywa ufundowane przez wydawnictwo Egmont Polska albumy "Statek miecz" i "Raissa" jest Łukasz Kuciński.

Trzeci album "Kriss de Valnor" w 2012 roku

2011-12-22T09:00:00.001+01:00

Jak wynika z planów wydawniczych Egmont Polska, przedstawionych przez Tomasza Kołodziejczaka na forum Alei Komiksu, już jesienią 2012 roku ma ukazać się trzeci album cyklu "Kriss de Valnor". W tym samym czasie do dystrybucji trafić ma drugi album serii "Louve" zatytułowany "Odcięta dłoń boga Tyra".

Polska premiera drugiej części spin-offu "Kriss de Valnor" o tytule "Wyrok Walkirii" ma odbyć się w marcu lub kwietniu nadchodzącego roku.

Fanart nr 20: Jakub Martewicz

2011-12-21T09:00:00.016+01:00

Thorgala widocznego na ilustracji obok narysował Jakub Martewicz, twórca serii komiksowych "Henryk Kaydan" oraz "Zmora". Aby bliżej zapoznać się z tymi projektami warto odwiedzić stronę www.hkaydan.com. Na temat "Thorgala" autor nie wypowiedział się.

Konkurs "Statek miecz" i "Louve"

2011-12-16T09:00:00.042+01:00

Zapraszam do wzięcia udziału w konkursie, w którym wygrać można pakiet dwóch albumów: "Statek miecz" oraz "Raissa". Sponsorem konkursu jest wydawnictwo Egmont Polska. Oba komiksy są w miękkich okładkach.

Aby spróbować szczęścia w losowaniu należy udzielić prawidłowych odpowiedzi na trzy pytania:

Ile wilczych szczeniąt przyszło na świat w tej samej grocie, gdzie Aaricia rodziła Louve?

Które zwierzęta nie chciały rozmawiać z córką Thorgala?

Jakie zwierzę-maskotka towarzyszy kupcowi Sardhamowi El Kadherowi?

Zgłoszenia proszę wysyłać na adres jakubsyty@gmail.com do 26. grudnia włącznie, w temacie wiadomości wpisując frazę "thorgalowy konkurs". Nazwisko zwycięzcy zostanie ogłoszone dzień później.

Wywiad z Wojtkiem Birkiem

2011-12-15T09:00:00.004+01:00

Wojciech Birek zajmuje się komiksem we wszelkich możliwych aspektach. W swoim dorobku ma komiksowe scenariusze (m.in. historyczna seria edukacyjna "Strażnicy Orlego Pióra", wydane przez IPN albumy "Wbrew nadziei" czy "Uwolnić więźniów"), oprócz tego rysował komiksy do własnych scenariuszy (m.in. "Na dworze króla Ćwieczka", "Naznaczony mrokiem"). Opublikował liczne teksty krytyczne na temat komiksu, w tym jest autorem pracy doktorskiej zatytułowanej "Główne problemy teorii komiksu". Zasiada w jury łódzkiego Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier. Jest współzałożycielem Rzeszowskiej Akademii Komiksu. Tłumaczy historie obrazkowe z języka francuskiego - w jego portfolio znajdują się takie tytuły, jak "W poszukiwaniu ptaka czasu", "Yans" czy - to chyba oczywiste - "Thorgal". A oto, co Wojciech Birek ma do powiedzenia na temat swojej fascynacji serią Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego oraz pracy tłumacza:

Jak różne jest tłumaczenie komiksu, do którego ma się większy sentyment? Bo rozumiem, że tak właśnie jest w przypadku tłumaczenia kolejnych albumów przygód Gwiezdnego Dziecka.

„Thorgal” rzeczywiście jest dla mnie komiksem szczególnym (za chwilę wyjaśnię, z jakich powodów) i można by założyć, że do jego tłumaczenia podchodzę jakoś specjalnie. Ale tak nie jest. Owszem, towarzyszy temu ciekawość, jak w kolejnym albumie poprowadzona została fabuła, co się dzieje z postaciami, jakie schematy narracyjne i fabularne zostały tu uruchomione, ale samo tłumaczenie to taka sama praca translatorska, jak w przypadku jakiegokolwiek innego komiksu, który dostaję na warsztat. Każdy taki serial czy komiks ma oczywiście w tej materii swoją specyfikę i może wymagać specjalnego traktowania (zwłaszcza gdy jest nasycony odniesieniami zewnętrznymi, osadzony w określonych realiach czy wymaga zapoznania się z konkretną wiedzą na jakiś temat - np. żeglarstwo czy podróże kosmiczne), ale akurat w przypadku „Thorgala” nie ma tego typu obciążeń; serial jest osadzony w umownej rzeczywistości i dość swobodnie traktuje realia historyczne czy mitologiczne, a dialogi są pisane współczesnym językiem bez prób jego archaizowania. Nie ma tam żadnych tekstów wierszowanych czy cytatów, które należałoby przekładać ze szczególną starannością formalną, więc wystarczy tu zwykła dbałość o sensowność i klarowność przekładu oraz zachowanie, na ile to możliwe, wierności wobec oryginału. Nie jestem zwolennikiem swobodnego gmerania w tłumaczonych tekstach i wtykania w nie własnych pomysłów – raczej staram się uszanować wysiłek autora pierwotnego tekstu i możliwie wiernie oddawać specyfikę jego stylu.

Oczywiście „Thorgal” ma swoje specyficzne uwarunkowania, które rzutują na kształt tłumaczenia; jest nią wewnętrzna spójność nazw, imion, wydarzeń i wątków, o których wspomina się lub pokazuje w komiksie. Trzeba pamiętać, że nie tłumaczyłem „Thorgala” od początku, że przede mną były już inne tłumaczenia, a ja „wszedłem do akcji” w toku serii, co zmusiło mnie i wydawcę do respektowania pewnych decyzji, podjętych wcześniej. Najwyraźniej widać to po losach imienia Kriss de Valnor: zawsze byłem za przekładem na polski i przyjęciem wersji „Kriss z Valnoru”, ponieważ ani Kriss nie pochodzi z krainy frankofońskiej, ani nie jest szlachcianką, należy więc założyć, że ten przydomek po prosu oznacza pochodzenie bohaterki (tak jak u nas Maćko z Bogdańca czy Powała z Taczewa). Gdyby komiks napisano pierwotnie po niemiecku, a nie francusku, dziewczyna nazywałaby się „Kriss von Valnor”... i co, zostawilibyśmy to? Swoją drogą, w wersji flamandzkiej jest „Kriss van Valnor”, w angielskiej „Kriss of Valnor”, tylko Niemcy i my zostawiliśmy to oryginalne „de”. Tak czy owak, imię w pierwotnej wersji tak mocno osadziło się w świadomości czytelników, że wspólnie z redaktorami (nie zapominajcie, że zawsze oprócz tłumacza w procesie przygotowania polskiej edycji uczestniczy też redaktor, który też ma swoje zdanie i to on często podejmuje ostateczne decyzje o kształcie tekstu) zdecydowaliśmy o pozostawieniu tej wersji. I mimo wielokrotnych reedycji, włącznie z nową redakcją tekstów, nie udało się doprowadzić do tej rewolucji. Więc tak już chyba zostanie na wieki wieków, amen.

Nota bene, moim zdaniem nie do końca przekonująco wyjaśniono pochodzenie przydomku Kriss w komiksie. Dobrze, ma je po ojcu, którego nigdy na oczy nie widziała i nie wiadomo, czy w ogóle darzy miłością... więc jeśli generalnie zrywa ze swoją rodzinną przeszłością, to dlaczego zatrzymuje sobie to imię? Może Yves Sente, pisząc scenariusz pilota „Kriss”, powinien był jakoś wpisać sprawę tego przywiązania dziewczynki do nazwiska ojca, zaakcentować fakt, że nosi je z dumą czy chociaż z uporem. Wioskowe popychadło z takim nazwiskiem, to powinien być chyba powód do drwin?... No, może się czepiam.

Kiedy po raz pierwszy zetknął się Pan z "Thorgalem"?

Oczywiście w „Relaksie”, którego byłem zapalonym zbieraczem i czytelnikiem... no i w pewnym sensie w nim debiutowałem (listem do redakcji z mikroskopijnymi reprodukcjami moich młodzieńczych komiksów). Kiedy zobaczyłem pierwszy odcinek „Thorgala”, to było dla mnie jak uderzenie pioruna  - wreszcie, po tylu latach czekania, pierwszy PRAWDZIWY komiks, nie skrępowany ideologią, z emocjami, akcją... no i jak opowiedziany i narysowany! Zakochałem się na zabój. Zresztą zawsze byłem szczególnie pozytywnie wyczulony na komiksy, rysowane przez Grzegorza Rosińskiego – to taka moja komiksowa pierwsza miłość, która chyba bardzo silnie wpłynęła na moje własne próby komiksowe. A potem, kiedy ukazał się ten mój słynny list, byłem strasznie dumny, że został opublikowany na sąsiedniej stronie OBOK planszy „Thorgala”. Ale niezależnie od tych okoliczności ta seria po prostu niesamowicie mi odpowiadała.

Co takiego sprawiło, że "Thorgal" tak bardzo Pana zainteresował?

Mogę wyliczyć jednym tchem: konwencja gatunkowa (fantasy z mnóstwem różnych, bardzo zgrabnie wprowadzonych domieszek), bohaterowie, wartka i świetnie wymyślona i poprowadzona akcja, no i ten rysunek! Dopóki na studiach nie zanurzyłem się po uszy w dorobku mistrzów komiksu światowego, Thorgal nie miał u mnie zbyt wielu konkurentów. Był już Asterix, Tintin, pojawił się Hugo Pratt i William Vance (z historycznym serialem „Ramiro”), ale to jeszcze nie był ten ogromny komiksowy świat. Więc siłą rzeczy te pierwsze komiksy tak silnie na mnie oddziaływały.

Jak to się stało, że został Pan tłumaczem serii?

To rzeczywiście długa i skomplikowana opowieść. Po pierwsze, przypadek sprawił, że w ogóle zostałem tłumaczem komiksów, bo przecież nie miałem ani przygotowania językowego, ani wykształcenia, ani praktyki... No, jeśli nie liczyć samodzielnego przetłumaczenia w podstawówce pierwszego tomu „Asteriksa” przy pomocy małego słownika francusko-polskiego. Ale to przez komiksy zakochałem się w języku francuskim, spróbowałem się go nauczyć na tyle, na ile było to możliwe dla chłopaka z Rzeszowa w latach 70., a potem – w latach 80., szlifowałem go czytając nałogowo frankofońskie komiksy.

Personalną odpowiedzialność za wepchnięcie mnie w zajęcie tłumacza komiksów ponosi Jacek Rodek – redaktor naczelny „Komiksu-Fantastyki”, a potem inicjator i szef efemerycznego wydawnictwa „Korona”. To Jacek, pokazując mi kiedyś maszynopis tłumaczenia pierwszego tomu „Poszukiwania Ptaka Czasu” Loisela i Le Tendre’a, po tym, jak od razu wypatrzyłem w nim błąd rzeczowy, dał mi go do korekty, a potem już kolejne do samodzielnego tłumaczenia. I tak się zaczęło. Ale to był dopiero pierwszy krok na drodze do tłumaczenia „Thorgala”. Kolejnym był pomysł Jacka na wydawanie supermagazynu komiksowego „CDN”, w którym miały się ukazywać świetne komiksy z Francji i Belgii. W pierwszym numerze pojawił się np. komiks Enki Bilala „Targowisko nieśmiertelnych”(chyba jeszcze nie z moim tłumaczeniem  i mój tekst o Moebiusie. Do drugiego numeru Jacek zaproponował mi rozpoczęcie tłumaczenia westernowego albumu z serii „Blueberry” – również jednej z moich szczególnie ulubionych. Ów drugi numer – jakby los przekornie zadrwił sobie z tytułu magazynu – nigdy się nie ukazał, i tłumaczenie poszło na marne... no, tak się przynajmniej wydawało (po latach weszło ono do pierwszego z wydanych przez „Egmont” zbiorów tej serii). Na otarcie łez Jacek dał mi do przetłumaczenia kolejnego „Thorgala” – to był album „Słoneczny miecz”... który również, z powodu rynkowo-dystrybucyjnych zawirowań wczesnego polskiego kapitalizmu, nie ujrzał światła dziennego. Jakież było moje zdziwienie, kiedy jakiś czas później znalazła mnie w Łodzi podczas kolejnego konwentu komiksowego ówczesna szefowa redakcji „Egmontu” (po latach nie pamiętam już ani nazwiska, ani dokładnej funkcji, a szkoda) i zapytała, czy zgodzę się na wykorzystanie mojego tłumaczenia do publikacji „Słonecznego miecza” przez „Egmont”... i czy chciałbym tłumaczyć kolejne tomy. Potem, po ukazaniu się dwóch tomów, znowu była zapaść dystrybucyjna i spora przerwa, ale wówczas już nie odpuściłem i na własną rękę tłumaczyłem kolejne tomy, czytając je później na seansach „komiksu z lektorem” w Rzeszowie, potem w Krakowie, Łodzi itd. Więc kiedy za wydawanie komiksów w „Egmoncie” zabrał się Tomek Kołodziejczak, miałem już gotowy materiał... ale i tyle szczęścia, że Bartek Chaciński, który bodaj wtedy był redaktorem, dał radę się ze mną skontaktować (pamiętajcie, że ciągle mieszkałem w Rzeszowie, a komórek i Internetu to chyba jeszcze nie było...) i wznowić współpracę. Podsumowując moją przygodę z „Thorgalem” – naprawdę musiał nad całym tym zamieszaniem czuwać jakiś Anioł Stróż Do Zadań Specjalnych, bo – z mojego punktu widzenia – wszystko to jakoś tak samo się ułożyło.

Kiedy Egmont zaczął wznawiać "Thorgala", zajął się Pan tłumaczeniem albumów, które przez niejednego miłośnika serii były znane niemal na pamięć. Wiązało się to zatem z pewnymi zmianami, jakie należało wprowadzić wobec starego tłumaczenia, chociażby dlatego, że w komiksach z Orbity wiele dialogów zostało źle przetłumaczonych, tudzież w ogóle okrojona. Jak podszedł Pan do tak - nie ukrywam - trudnego zadania?

W kwestii wznowień wcześniej publikowanych albumów przyjąłem sobie od początku jedno założenie: podstawą mojego tłumaczenia będzie wyłącznie tekst oryginału francuskiego. Żadnego grzebania w poprzednich wydaniach, żeby sprawdzać, jak to tam wyglądało, i starań, żeby na siłę było inaczej. Liczyło się dla mnie to, jak do mnie przemawia tekst francuski – i jak ja jestem w stanie przełożyć go na język polski. Kolejni redaktorzy w wydawnictwie też musieli się przy tym nieźle napracować, nieraz prostując moje pomysły. Zwłaszcza, że dopiero z czasem nauczyłem się prostej prawdy, że wcale nie muszę wiernie tłumaczyć francuskich wielokrotnie złożonych zdań, w których meandrach polski czytelnik gubi się z kretesem. Jako samouk sam musiałem szlifować swój warsztat, co zresztą chyba do dziś się nie zakończyło.

Oczywiście czasami potem sobie zaglądałem do wcześniejszych tłumaczeń, żeby to i owo sobie porównać, ale generalnie darowałem sobie żmudnie sprawdzanie, jak to jest u mnie, a jak było wcześniej.

No i trzeba pamiętać o dwóch czynnikach modyfikujących moje translatorskie wysiłki: wspomnianej już konieczności dostosowania się do pewnych ustalonych elementów tłumaczeń (jak w przypadku wspomnianej „Kriss de Valnor”) i redaktorskich ingerencji, które – owszem, często miały na celu uczynienie tekstu bardziej klarownym i zrozumiałym, ale czasami coś przy okazji gubiły. Tak było np. w albumie „Kraina Qa”, gdzie w kadrze, gdy Tjall spada z dachu chaty z przeciągłym onomatopeiczym OOOOO, podobnie jak w oryginale wpisałem ten okrzyk w tok słowa (dokończonego w kolejnym kadrze, już na ziemi) – w oryginale było to JE VOOOOLE (czyli LEEEECĘ), u mnie było to GOOOOONIĘ (jako dopełnienie nieco przesadnie emfatycznego: PĘDZĘ, LECĘ, GONIĘ!). Redaktor zmienił to na coś takiego: I OOOOO NIE. Ale w edycji twardookładkowej wróciliśmy do mojego pomysłu.

Pozostając przy porównaniach między tłumaczeniami, na przykład "Boginię bez imienia" zastąpił Pan "Bezimienną boginią". W moim odczuciu to pierwsze sformułowanie brzmi lepiej, bardziej tajemniczo, dostojnie. Tego typu zmiana nazwy własnej rzuca się w oczy. Podobnie było przy "Życzliwych", którzy stali się "Dobroczyńcami", co niejako można zrozumieć, ponieważ pierwsze określenie w naszej kulturze niekoniecznie dobrze się kojarzy. Ale na przykład "krasnale" stały się "krasnoludami", inną rasą. Można prosić o komentarz do takiego "fanowskiego czepialstwa"?

Dla mnie różnica między obiema wersjami to kwestia różnicy możliwości zawartych w obu systemach językowych: w języku polskim mamy po prostu słowo, doskonale oddające brak imienia: formuła „Bezimienny” wydaje się w naturalny sposób pasować do tej konstrukcji. Gdyby takiego słowa nie było, albo tworzyłoby ono konstrukcję rażącą sztucznością, zachowałbym konstrukcję oryginalną, tak jak choćby Sardaz Bez Skóry w „Klatce” (choć to imię nadal nieznośnie mnie uwiera; ten wariant jednak zwyciężył w konfrontacji z Sardazem Oskórowanym czy Sardazem Bezskórym – ten ostatni po prostu nieciekawie brzmi w mianowniku). Co do „Życzliwych”, to powód był dokładnie taki, jaki zasugerowałeś – trochę nam się to kojarzy... Zaś co do „krasnali” – tu z perspektywy czasu jestem gotów przyznać ci rację – krasnoludy są za bardzo tolkienowskie i dziś naprawdę nie wiem, dlaczego przyjąłem taki wariant. Mea Culpa! Choć na pewno musieliśmy na ten temat dyskutować (tylko że już nie pamiętam argumentów)…

Swoją drogą próbowałem też w jednym miejscu podmienić zbyt – moim zdaniem – zwyczajną nazwę i wymienić ją na bardziej emfatyczną, dostojną, nieco mistyczną. Chodzi mi o tytuł albumu „Gwiezdne dziecko”. Od początku trochę mi on nie leżał. Zaproponowałem takie nieco bardziej metaforyczne (bo to przecież naprawdę metafora) „Dziecię gwiazd” – „dziecię” bardziej dlatego, że „Dziecko gwiazd” jednak kiepsko po polsku brzmi, niż z powodu tej poetyckości. No i nie przeszło... pewnie właśnie przez to „Dziecię”. Może to i dobrze.

W ogóle kwestia nazw własnych w „Thorgalu” to dla mniej największy i stały problem. No, choćby Louve... Co myśmy się namęczyli, żeby znaleźć coś, co brzmiałoby po ludzku! A może Wadera? Ale co to za imię dla dziewczynki?! I jakoś za nic nie mogliśmy się zdobyć na nazwanie jej Wilczycą. To po prostu nie brzmi dobrze po polsku. A żadna „Wilczusia” czy tym podobne nie mogła nam przejść przez gardło. No i zostało, cholera...

No i ten zwyczaj niezgodnego z polskimi nawykami wymyślania imion egzotycznych, który sprawia, że co chwila mam ochotę zacząć wymyślać własne, kompletnie inne. Te wszystkie „Votiaki” i „Piery” w epizodach... kompletnie mi nie leżą. No, ale trudno, to też jakiś element „urody” tego komiksu.

Jak wygląda Pana warsztat pracy nad tłumaczeniem?

Mój warsztat ukształtował się w toku wieloletniej praktyki (zaczynałem na początku lat 90., to już ponad 20 lat...). Teraz wygląda to tak: mam taki plik tekstowy w komputerze, który nazywa się „00-makieta do tłumaczeń” – taką wstępną, pustą makietę tłumaczenia. Jest ono podzielone na plansze – standardowo od 1 do 46 (nawet dla większej czytelności oddzielam je liniami); na każdej planszy mam gotowe numerki od 1 do 10, które będą odpowiadać kolejnym dymkom. Początkowo stosowaliśmy numerację bezwzględną – od 1 do nieskończoności, ale z powodu zdarzających się często pomyłek w numerowaniu dymków już na planszach komiksowych przeszedłem na bardziej bezpieczną numerację od nowa dla każdej planszy. Oczywiście kiedy mam dłuższy komiks, mnożę sobie ilość stron (kopiując makietę jednej z nich) albo w razie potrzeby zwiększam ilość dymków na stronie do 20. Taką makietę sobie kopiuję, zmieniam nazwę i zaczynam ją dostosowywać do konkretnego komiksu.

To dostosowanie wygląda tak: przygotowuję sobie kserówki wszystkich plansz komiksu (albo dostaję je od wydawcy). To z nimi pracuję nad tłumaczeniem, a potem nanoszę na nie numery dymków odpowiadające tym z pliku tekstowego. Przy pierwszych tłumaczonych przeze mnie komiksach, kiedy ksero nie było jeszcze tak łatwo dostępnym i tanim urządzeniem, numerki nanosiłem ołówkiem na strony albumu komiksowego. Od jakiegoś czasu posługuję się zamiast kserówek skanami (jeśli nimi dysponuję) – to bardzo ułatwia pracę, bo odpada wkurzające wachlowanie papierami i łatwiej robić tłumaczenie np. w pociągu (to dla mnie świetna okazja do nadgonienia roboty bez marnowania czasu... żebyż tylko wszędzie w wagonach były gniazdka do prądu, to w ogóle nie martwiłbym się narastającym chaosem na kolei...). Czasami, w wyjątkowych przypadkach, jeśli nie mam jeszcze plansz komiksu, posługuję się jego oryginalnym scenariuszem (to głównie w przypadku serii „Thorgalowych”)... No dobra, mam „surową” makietę tłumaczenia i plansze komiksu. Teraz dostosowuję makietę do tłumaczonego właśnie komiksu, dopasowując numerki w pliku do kolejnych dymków komiksu (czyli wykasowując zbędne numerki lub dodając kolejne, jeśli jest ich na planszy szczególnie dużo); zaznaczam sobie dla wygody bloki dymków, znajdujących się na poszczególnych kadrach, oddzielając je pustymi wersami. Dzięki temu wizualnie mam orientację, w którym miejscu planszy znajduję się podczas tłumaczenia. Dodatkowo w trakcie tej czysto mechanicznej pracy wypełniam sobie częste w komiksach mniejsze dymki (typu: TAK!, DZIEŃ DOBRY!, CO SŁYCHAĆ? itp.), onomatopeje, wykrzykniki i pytajniki... Czasem od razu tłumaczą całą planszę, jeśli ma niewiele w miarę krótkich dymków o klarownej, nieskomplikowanej treści. To tworzy dla mnie w tekście tłumaczenia punkty orientacyjne i miejsca oddechu podczas dalszej pracy.

Ułożenie takiej makiety całego albumu idzie szybko, ale i tak zajmuje trochę czasu i jest nużące. Jeśli nie gonią mnie terminy, odkładam komiks, a kiedy zabieram się do niego znowu, ze świeżymi siłami, mam już materiał z cząstkowym tłumaczeniem. Teraz już tłumaczę po kolei kolejne strony. Tu już zazwyczaj mam pod ręką (tj. na pulpicie komputera) komputerowy słownik francusko-polski (bardzo wygodny, choć czasami niewystarczający), a jeśli jestem w domu – to także papierowy dwutomowy Wielki Słownik Francusko-Polski (kupiłem go sobie w początku lat 80. i do dziś stanowi dla mnie nieocenioną pomoc); czasami też sięgam do słownika idiomatycznego, choć sporo idiomów można znaleźć w Wielkim Słowniku. Wszystko to oczywiście na wypadek, gdybym trafił na sformułowanie, które nie do końca rozumiem, nie jestem pewien znaczenia lub po prostu chcę sprawdzić, czy dobrze je pamiętam. Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy żaden słownik nie załatwia sprawy: wtedy zaczyna się szukanie w Internecie, tropienie nieuchwytnych znaczeń itp., aż po konsultacje z ludźmi, którzy znają język lub realia, których potrzebuję, lepiej ode mnie.

Trafiają się komiksy, kiedy do tłumaczenia muszę obłożyć się różnymi innymi tekstami; w „Thorgalu” jest to najczęściej mitologia skandynawska lub – od czasu do czasu - książki o Wikingach. Czasem trzeba znaleźć polski odpowiednik francuskiego źródła cytatu, czasami trzeba zabrać się za tłumaczenie fragmentu tekstu z innego języka (jeśli umieszczone w komiksie tłumaczenie francuskie niezbyt odpowiada innojęzycznemu oryginałowi). W przypadku tłumaczonego nie tak dawno albumu Bilala, wykorzystującego fragmenty „Romea i Julii” Szekspira musiałem mieć pod ręką trzy teksty: angielski oryginał (no dobra, tę uwspółcześnioną wersję) Szekspira, konkretne tłumaczenie francuskie, z którego korzystał Bilal, no polski przekład – też musiałem wybrać jeden z wielu. A potem było nieustanne bieganie od jednego do drugiego... Jednym słowem, okropna dłubanina...

Zazwyczaj jednak po prostu posuwam się do przodu dymek po dymku, kadr po kadrze, plansza po planszy... dopóki nie zaczynam się męczyć. Wtedy często przeskakuję bardziej przegadane partie i tłumaczę te z mniejszą ilością tekstu, czasem kilka plansz z końca... I odpuszczam. Następne podejście, ze świeżymi siłami, zaczynam więc od tych długich dymków i pełnych dialogów scen. Jak się dobrze zorganizuję, tłumaczenie 46-planszowego komiksu potrafię zrobić w wersji „surowej” w 3-4 posiedzeniach. Czasami fragmenty, bardziej wymagające szperania, sprawdzania w źródłach i pomocach odkładam na kolejne podejście; w pewnych sytuacjach sprawdzanie jakiegoś szczegółu czy faktu potrafi zając cały wieczór czy nawet parę dni, jeśli trzeba przekopać się przez jakieś większe ilości tekstów. Tak czy owak, w końcu komiks jest przetłumaczony, i... odkładam go na chwilę, jeśli mogę.

A potem jest najbardziej żmudna i odpowiedzialna część – redakcja i korekta: możliwie najbardziej uważnie, po kolei, czytam cały komiks w tłumaczeniu, porównując tekst z oryginałem. Wtedy robię poprawki redakcyjne, nadając tekstowi bardziej „polski” kształt, sprawdzając, czy czegoś nie przegapiłem lub nie pokręciłem; jeśli komiks należy do serii, sprawdzam z wcześniejszymi epizodami spójność nazw, imion, cytatów i nawiązań itp. To chyba najbardziej męczące zajęcie, głównie dlatego, że czasami człowiek utyka na jakimś prostym sformułowaniu, żmudnie szukając dla niego optymalnej postaci tekstowej. Nie zawsze udaje mi się osiągnąć dokładnie taki skutek, jaki bym chciał. Na szczęście są jeszcze redaktorzy, którzy po tym, jak już dostaną ode mnie tekst tłumaczenia, robią ponownie to samo. Ponieważ oni nie mają w pamięci tekstu pierwowzoru, łatwiej im wychwycić miejsca niejasne, wymagające poprawki. Bardziej radykalne zmiany konsultujemy, by wybrać najlepsze rozwiązanie (choć bywały w mojej „karierze” i okresy, kiedy poprawki redaktorskie wprowadzano już bez mojego udziału). Czasem trzeba pewne decyzje podjąć wspólnie, zwłaszcza gdy chodzi o brzmienie imion, tytułów czy nazw. Czasami też redaktorzy wyłapują różne moje buraki translatorskie (a zdarzają mi się, i owszem, i to czasami bardzo głupie i oczywiste, kiedy mój umysł ogarnia jakaś „pomroczność jasna”) i robię jakiś kardynalny błąd lub nie wyłapuję jakiegoś niuansu, na który należałoby zwrócić uwagę. Najbardziej nie lubię sytuacji, kiedy po jakimś czasie mnie samemu w przebłysku olśnienia pojawia się oczywiste rozwiązanie czegoś, co pierwotnie przegapiłem lub czego nie potrafiłem zadowalająco rozwiązać.

Aha, na tym końcowym etapie wpisuję numerki dymków na kserówkach, żeby składacze wiedzieli, gdzie co włożyć. Przy tej okazji też raz jeszcze sprawdzam, czy czegoś nie pomyliłem czy zgubiłem. Potem to wszystko hop! Do koperty i na pocztę, często razem z umową 

No i tak to z grubsza wygląda. Przepraszam, że tak drobiazgowo i nużąco to opisałem. Może powinienem zacząć od ostrzeżenia, że ta część tekstu może zainteresować najwyżej tych, którzy sami próbują tłumaczyć, żeby mogli sobie porównać swoje metody pracy z moimi. Tak czy owak, opisana tu metoda wydaje mi się naprawdę efektywna i pozwala mi w miarę szybko i sprawnie tłumaczyć komiksy.

I jeszcze ps.: nie stosuję jednej z technik, pomocnych przy ostatecznej redakcji tekstu, jaką jest głośne czytanie sobie (czy innym) tekstu po to, aby posłuchać, czy brzmi on odpowiednio. No, czasami zdarza mi się czytać taki tekst na spotkaniu Rzeszowskiej Akademii Komiksu (kiedy puszczamy sobie „komiks z lektorem”), ale wtedy zazwyczaj raczej wyłapuję pomyłki i niekonsekwencje, a nie zastanawiam się nad brzmieniem tekstu. Za to raczej podczas finałowej redakcji w pewnym sensie wyobrażam sobie poszczególne kadry i sceny w komiksie, jak będą odbierane i jak będzie w tym „leżał” przetłumaczony przeze mnie tekst. Prawdę mówiąc, komiks nie jest, moim zdaniem, tekstem przeznaczonym do głośnego czytania i zazwyczaj takie „udźwiękowione” komiksy po prostu mnie drażnią.

Czy dostaje Pan do tłumaczenia komiksy, które de facto nie są jeszcze narysowane do końca?

To akurat regularnie zdarza mi się przy nowych albumach serii „Thorgal” i „Światy Thorgala”, które Polska wydaje jednocześnie z wydaniem oryginalnym. Często pracuję wówczas w oparciu o scenariusz, czasami jeszcze podlegający korektom, co daje mi unikalną okazję obserwowania kierunków zmian i modyfikacji niektórych wątków czy tekstów. Niestety nie czuję się upoważniony do publicznego zdradzania takich tajemnic warsztatu, więc wybaczcie, że nie znajdą się tu frapujące przykłady tych procedur (a było ich parę ).

Oczywiście zawsze muszę – nawet w ostatniej chwili – móc sprawdzić zgodność takiego tłumaczenia z ostateczną wersją komiksu oryginalnego.

Czy zdarza się, że kombinuje Pan, jak tu zmieścić tekst w dymek?

Nie tak często, jak się wszystkim pewnie wydaje. Na pewno nie przymierzam każdego tekstu do odpowiadającego mu dymka. Tym zajmuje się redakcja we współpracy z ludźmi od DTP w wydawnictwie. Oczywiście gdyby to na mnie spadło zadanie wklejania polskich dymków w komiks, musiałbym i nad tym popracować. A te wypadki, kiedy muszę to uwzględniać, to szczególnie małe dymki, najczęściej zawierające jedno słowo lub krótkie wyrażenie, którego polski odpowiednik za diabła nie zmieści się w przydzielonym mu miejscu. Wtedy staram się dobrać jakiś ekwiwalent odpowiednich rozmiarów.

Zdarzyła się Panu kiedyś jakaś śmieszna sytuacja w trakcie tłumaczenia?

Śmieszna to raczej nie... Żenująca, owszem. Czasem jej negatywnym bohaterem jestem ja (kiedy przegapię coś szczególnie rażącego), ale nie mam zamiaru się do takich sytuacji przyznawać, bo mi wstyd. Czasem za to udaje mi się przyłapać na wpadce czy niedoróbce twórców komiksu czy tłumacza wersji francuskiej, jak mi się zdarzyło np. w przypadku komiksu Juana Gimeneza „Czwarta siła”, gdzie we francuskim przekładzie znalazło się słowo „patetyczny”, które w hiszpańskim oryginale brzmiało bodajże „patetico”, co znaczy „żałosny” (sprawdziłem, żeby się upewnić, że dobrze się domyślam). Ale generalnie tłumaczenie komiksów to nie jest zajęcie, przy którym mogłoby się zdarzyć cokolwiek zabawnego.

A, jest jeden drobiazg, o którym przy tej okazji mogę wspomnieć. Mam na myśli wielokropki. Używam ich w tekstach moich komiksów nagminnie i wiem, że są ludzie, których to okropnie drażni... No bo w literaturze polskiej wielokropków używa się raczej oszczędnie. Więc i niektórzy korektorzy w wydawnictwach wykreślają z tłumaczonych przez mnie tekstów te niepotrzebne naddatki.

Tylko że ja w tłumaczeniach świadomie zachowuję tę interpunkcyjną nadekspresję pierwowzorów, tak samo jak z premedytacją stosuję ją we własnych komiksach. Bo dla mnie jest ona jedną z cech specyficznych komiksowego użycia tekstów słownych, graficznym znakiem ich żywego, dialogowego charakteru, konwencją, którą wypracował klasyczny komiks frankofoński w pewnej swej odmianie (tu polecam zwłaszcza „Blueberry’ego” do scenariuszy Charliera). W niektórych komiksach tej szkoły niemal każde zdanie dialogów kończy się wielokropkiem, pytajnikiem, wykrzyknikiem lub kombinacją powyższych. Ich usunięcie czyni z tekstu literacko gładką wypowiedź... ale czy tak to właśnie ma w komiksie wyglądać? I nie chodzi mi o to, że taki tekst jakoś inaczej się artykułuje przy głośnej lekturze. Powtarzam: komiks dla mnie jest z natury tekstem do czytania „sobie”, oczami, a nie na głos na użytek innych, zaś wszystkie te zbitki znaków interpunkcyjnych są graficznymi, a nie wokalnymi sygnałami ekspresji. Podobnie zresztą jak onomatopeje, które czasami po prostu nie dają się sensownie wyartykułować, ale za to jak wyglądają!

Czy jako tłumacz uważa Pan, że van Hamme używał w "Thorgalu" specyficznego języka?

Dla mnie język „Thorgala” jest przede wszystkim komunikatywny, klarowny i pozbawiony jakichkolwiek ozdób. Znam sporo tekstów o wiele bardziej wyrazistych stylistycznie, specyficznych, trudnych w tłumaczeniu, nad którymi przyszło mi pracować. Van Hamme nigdy nie wahał się stosować np. formuł typu „nie ma minuty do stracenia!”, czy „kilka godzin później”, co Artur Szrejter skrupulatnie poprawiał mi na „chwile”. Ale też van Hamme nie próbuje nadmiernie uwspółcześniać języka; jest on, można powiedzieć, obojętny stylistycznie. No, może jest trochę za bardzo – jak dla nas – skomplikowany składniowo, co ma raczej związek ze specyfiką języka francuskiego niż wynika ze specyficzności stylu autora „Thorgala”. Trudno mi sobie przypomnieć sytuacje, kiedy musiałbym oddawać jakieś gry słów czy finezyjne koncepty językowe. Ten komiks zawsze opierał się bardziej na akcji i fabule, niż na gadulstwie dialogów.

Czy Yves Sente posługuje się innym językiem, czy faktycznie próbuje naśladować van Hamme'a?

Nie sądzę, aby chodziło tu o naśladowanie van Hamme’a. Utrzymanie się w pewnej stosowanej w serialu konwencji stylistycznej jest koniecznym warunkiem jego kontynuacji. Mając możliwość wglądu w scenariusze Yves’a Sente’a widzę, jak stopniowo redukowane są rozmiary dialogów i upraszczana jest ich składnia – także przez niego samego. Chociaż moim zdaniem ciągle jeszcze zdarza mu się niepotrzebnie opowiadać w dialogach rzeczy, które mają zapewnić zrozumiałość historii przez czytelników o baaaardzo małym rozumku. A może właśnie takie warunki powinny te dialogi spełniać?...

Podoba się Panu to, jak Sente prowadzi serię?

Kontynuacja takiej serii to nie lada wyzwanie i wygląda na to, że wydawcy nie udało się znaleźć alternatywy dla propozycji Yves’a. Widać, że Yves ma w głowie bardzo rozbudowany i długofalowy plan kolejnych posunięć, co widać nie tylko po rozmiarach opowiadanej właśnie historii poszukiwań Aniela i realizowania przez Jolana jego „nadzwyczajnego przeznaczenia”, ale i po ścisłym wiązaniu kolejnych spin-offów z główną serią. Czy taki kierunek mi się podoba? Jestem tu mocno nieobiektywny, więc postaram się wyważyć opinie. Z jednej strony Yves zgrabnie rozwinął i pozaplatał wątki, które dostał w spadku po van Hamme’ie (zwłaszcza rodowód Kriss i Aniela i dalsze losy Jolana) i naprawdę napracował się, aby stworzyć opowieść o wyrazistym ukierunkowaniu i odpowiednim potencjale fabularnym. Z drugiej... przyznam, że byłem zaskoczony tym, w jakim stopniu Yves wplątał w swoją intrygę Asgard i jego mieszkańców. Do tej pory pojawiali się oni sporadycznie, ingerując w losy bohaterów w ważnych momentach historii. Teraz dostaliśmy w komiksie uderzeniową dawkę bogów i ich sprawek. Dla mnie jest to takie trochę amerykańskie podejście do serii komiksowych: kiedy pojawia się w nich nowy scenarzysta, musi zaistnieć jakimś mocnym uderzeniem: zabije jakiegoś bohatera albo przywoła jakiegoś potężnego złoczyńcę... Tu mamy konflikt z udziałem bogów, a w perspektywie „superquest”, mający ocalić świat Wikingów. Jednym słowem: same atuty. Tylko zastanawiam się, co czeka świat Thorgala, kiedy misja Jolana dobiegnie końca. To już z pewnością nie będzie ten sam świat. Jak się w nim znajdą bohaterowie? Zobaczymy.

Mam trochę zastrzeżeń do różnych rozwiązań fabularnych: a to, że historia Jolana i jego „supergrupy” zbyt przypomina zręcznościową grę komputerową. A to, że „ożywienie” Kriss od razu można uznać za nieodwołalne i wszyscy wiemy, że cały sąd Walkirii to pic na wodę. Znalazłoby się jeszcze kilka konkretów, ale nie chcę ich tu wymieniać, bo wyjdę na czepialskiego zazdrośnika. W ogóle to bardzo łatwo tak sobie krytykować. Ale jest na to prosta odpowiedź: spróbuj sam zrobić to lepiej! Dopiero wtedy widać, jakie to trudne...

A jak tłumaczyło się Panu Yanna? To nowy scenarzysta, dopiero wchodzący w świat Thorgala.

Yann jest świetnym scenarzystą i znam oraz lubię kilka jego innych komiksów. Tutaj, tak jak Sente, trzyma się thorgalowskiej konwencji i chyba dobrze sobie radzi. Ja nie miałem z tłumaczeniem tego komiksu żadnych problemów. Co do fabuły, też chyba wyszła jak należy. Ciekaw jestem ciągu dalszego wymyślonej przez niego historii. Zła Louve? To może być ciekawe...

Jest natomiast Yann twórcą pierwszego poważnego wyłomu w przyjętej w „Thorgalu” konwencji. Jako pierwszy (jeśli się nie mylę) pozwolił sobie na wyraźne mrugnięcie okiem do czytelnika, wprowadzając wzmiankę o kowalu Lanfeustsonie. Przed nim nigdy się takie zabawy w „Thorgalu” nie zdarzały. Nawet van Hamme, który w „XIII” wraz z Vance’em nieustannie bawił się w rozsiewanie wizualnych aluzji do swojej postaci i nazwiska, tu utrzymywał pod tym względem pełną czystość... Trochę się boję, co będzie dalej...

Czy w ogóle rozwijanie "Światów Thorgala" to dobry pomysł?

Moim zdaniem tak, bo tkwi w tym ogromny potencjał fabularny, no i jest to nie lada wyzwanie dla scenarzystów. Oczywiście można to zrobić dobrze lub kiepsko, ale jeśli wszystko dobrze pójdzie, parę postaci może dorobić się wcale sporej własnej niezależnej biografii.

Kiedyś i Pan stworzył taką jednoplanszówkę, w której padła sugestia, jak Kriss udało się wydostać z pustyni, na którą trafiła w albumie "Między ziemią a światłem". Miał Pan więcej takich pomysłów?

Jednoplanszówka „Kriss” była dla mnie okazją do wskazania potężnego potencjału, jakim był fakt związku (także fizycznego) Thorgala i Kriss. Dla mnie było od początku oczywiste, że z tego związku musi urodzić się dziecko, które w mojej wyobraźni mogłoby stać się dla Thorgala takim Mordredem – synem i przeciwnikiem zarazem. Cała reszta to już była po prostu zabawa, a Wędrowca z przyszłości dodałem, bo wprowadzenie tego urządzenia do świata Thorgala mocno mnie wówczas frustrowało. Z nim można już naprawdę zmieniać, co się komu żywnie podoba, jeśli tylko scenarzyści się na to uprą...

A co do dziecka Thorgala i Kriss – potem pojawił się Aniel i jego historia. Chyba nie do końca była to realizacja mojej hipotezy i raczej zapewne nie możemy liczyć na poprowadzenie historii w tym kierunku. Choć kto wie, trochę jeszcze przed nami.

Co do innych tego typu pomysłów, to – choć w komiksach serii sporo jest miejsc, które warto by wyjaśnić – do momentu uruchomienia fali spin-offów raczej nie próbowałem się na poważnie zastanawiać nad takimi sprawami, jak np. dzieje Shaigana Bezlitosnego, młodość Arguna Drewnianej Nogi, różne luki w biografii Kriss, dalsze dzieje nadliczbowego Jolana itd. A teraz to zabrali się za to inni, i te puste miejsca jedno po drugim znikają.

Czy byłby Pan skłonny napisać scenariusz do któregoś ze spin-offów "Thorgala"?

Prawdę mówiąc już ze trzy lata łażę z pomysłem, nawet powoli w nim dłubię, ale ponieważ nie wisi nade mną żaden dedlajn, nie mam motywacji, żeby usiąść i napisać to do końca. Główny problem leży w tym, że trzeba napisać pilota, który kompletnie odstaje od realiów „Thorgala”, a ja ciągle jeszcze nie mam dopracowanych kilku elementów układanki... która musi być bardzo precyzyjnie zaprojektowana. Nie chcę się przedwcześnie publicznie zwierzać z pomysłu (choć już kilku osobom go opowiedziałem, taka ze mnie papla); jeśli jakimś cudem uda mi się napisać go do końca, a potem mi go odrzucą (co jest wielce prawdopodobne), chętnie wrzucę go w Internet, o ile nie będzie to jakoś strasznie naruszało praw autorskich.

Mogę tylko powiedzieć, że pomysł jest bardzo konkretny i gdyby przeszedł, spokojnie mnożna z niego wyprowadzić kompletnie niezależną serię komiksów.

Niedawno Egmont wydał pierwszą część nowelizacji "Thorgala". Dlaczego to nie Pan zajął się tłumaczeniem tej książki?

Bo mi jej nie dali, po prostu. Gdybym dostał, na pewno bym przetłumaczył.

Czytał ją Pan? Jakie jest Pana zadanie na temat pomysłów Amelie Sarn?

Ponieważ jest to przede wszystkim literacki wariant opowieści znanych z komiksu, nie miałem dość silnego bodźca, aby zabrać się za czytanie. Książkę kupiłem, a teraz leży i czeka na swoją porę do lektury. Może trochę się boję, że się rozczaruję... Ale na pewno w końcu przeczytam.

Podziela Pan opinie wielu fanów, że "Thorgal" powinien skończyć się na albumie... "Wilczyca"? A może ostatnia powinna być... "Klatka"?

A co to, „Strażniczka Kluczy” Wam się nie podoba?... to znaczy zdaję sobie sprawę, że to od jej zakończenia i kretyńskiej decyzji Thorgala („kocham cię, Aaricio, i właśnie dlatego muszę was opuścić”) zaczęły się dziać w serii dziwne rzeczy. Ten efekt – czasowe odseparowanie Thorgala od rodziny – można było równie dobrze osiągnąć, po prostu wysyłając go w jakiś ważny quest, więc to jeszcze nie był dramat. Potem jednak mieliśmy utratę imienia i pamięci, lata Shaigana, zamieszanie z wygnaniem Aaricii (to akurat był wcale ciekawy pomysł) interwencję gości z przyszłości (tu już van Hamme trochę, moim zdaniem, zaryzykował), wreszcie – po ponownym połączeniu rodziny, całą tę podróż na południe... Były w tym pomysły bardzo fajne i bardzo ryzykowne. Nigdy jednak nie uznałbym, że serię należy kończyć. Zawsze chciałem zobaczyć dorosłego Jolana (jak sobie poradzi z supermocą transformacji materii?), Louve jako śliczną i charakterną nastolatkę, Thorgala jako starzejącego się faceta... Cały problem oczywiście tkwi w fajnych pomysłach na kolejne fabuły, a z tym naprawdę nie jest łatwo. Jednym słowem; rozumiem tego rodzaju rozważania (i ukrytą pod nimi krytykę ewolucji serii), ale sam z pewnością bym na żadnym z wspomnianych albumów jej nie kończył. Po prostu, gdyby to jakimś cudem ode mnie zależało, inaczej bym ją poprowadził. Wcale nie jest powiedziane, że lepiej. Inaczej.

Który z albumów jest Pana ulubionym i dlaczego?

Na pewno „Łucznicy” – to po prostu klasyk i pojawia się w nim Kriss; poza tym cała seria „indiańska” – to taki piękny, pełen rozmachu quest... No i „Władca gór” – za fikuśną konstrukcję... No i „Wilczyca” – taka mocna opowieść o zemście... No i „Alinoe” – świetny kameralny horror... No i „Strażniczka kluczy” (oczywiście z wyjątkiem zakończenia) – też fajny pomysł wyjściowy na ponowne wykorzystanie znanych już postaci. No i parę nowelek z „Gwiezdnego dziecka” i „Aaricii” (swoją drogą szkoda, że nie ma już pretekstu do pisania takich krótkich form).

Jak widać, okres między „Alinoe” a „Strażniczką” jest dla mnie „złotym okresem” serii. Chyba nie tylko dla mnie...

Fanart nr 19: Łukasz Ryłko

2011-12-14T09:00:00.010+01:00

Rysunek widoczny po lewo narysował Łukasz Ryłko. Łukasz jest przede wszystkim ilustratorem, a w jego komiksowym dorobku, oprócz krótkich form, znajduje się album "Śmiercionośni". Twórczość Łukasza można śledzić na jego autorskim blogu: http://rylko.blogspot.com. O serii Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego wypowiada się dość przewrotnie, co sugeruje już wykonany fanart:

"Z pośród wszystkich "Thorgali" najbardziej lubię "Szninkla", który jest moim ulubionym komiksem pod względem treści jak i rysunku. Chciałbym żeby pan Rosiński narysował jeszcze coś równie dobrego, zamiast tworzyć kolejne odcinki serii, która już dawno zjadła własny ogon. Trzymam kciuki za nowe projekty."

Przyszłość "Thorgala"

2011-12-09T09:00:00.023+01:00

W najnowszym numerze "Fantasy Komiks" ukazał się wywiad z Nathalie Van Campenhoudt, redaktorką serii "Thorgal" w belgijskiej oficynie Le Lombard.

Według zapowiedzi, kolejne albumy serii będą ukazywały się co dwa lata. Najbliższy zostanie wydany się w roku 2013, a kolejne w latach 2015 i 2017. W albumie 36 zakończone zostaną przygody Thorgala i Jolana. Co więcej, akcja tego albumu zbiegnie się z akcją cykli pobocznych: "Kriss de Valnor" oraz "Louve". Oba te spin-offy zaplanowane są na cztery części każdy, ale nie jest powiedziane, że nie będą kontynuowane.

Z kolei cykl "Młodość Thorgala" ma przedstawić przygody Gwiezdnego Dziecka mające miejsce pomiędzy albumami "Aaricia" i "Zdradzona czarodziejka". Autorem scenariuszy będzie Yann le Pennetier, rysownikiem zostanie prawdopodobnie Joël Parnotte.

Fanart nr 18: Leszek Wicherek

2011-12-07T09:00:00.022+01:00

Widoczna obok - ujęta w trzech kadrach - sytuacja została zainscenizowana przez Leszka Wicherka. Rysownik dołożył między innymi cegiełkę do antologii "Sceny z życia murarza" (scenariusz Jerzy Szyłak), brał udział komiksowym projekcie organizowanym przez Gazetę Wyborczą Katowice (wydanie z dnia 18.03.2011), publikował w zinie "Maszin". Po większą dawkę prac autora warto zajrzeć na jego blog pod adresem: http://komiksodrama.blogspot.com. Leszek w dość oryginalny sposób skomentował stworzony przez siebie fanart:

"Grzegorz Rosiński był moim bogiem.
Prawdę mówiąc chyba nadal nim jest.
Obecnie oczywiście jednym z wielu.
Potrafił narysować WSZYSTKO.
Gołą babę, krasnoluda, śmierć...

Z zazdrości i czystej złośliwości
zmalowałem zatem powyższego fanarta
i żądam aby się Wam podobał!"

Wywiad z Amélie Sarn

2011-12-01T09:00:00.029+01:00

Amélie Sarn to francuska pisarka, autorka licznych książeczek kierowanych do młodszego czytelnika. Na swoim koncie ma adaptację filmu Sylvaina Chometa "Trio z Belleville". Próbowała również swoich sił w komiksie - wraz z Ériciem Corbeyranem jest współscenarzystką serii "Nanami". Amélie jest autorką książkowej adaptacji "Thorgala", której pierwsza część pod tytułem "Dziecko z gwiazd" niedawno ukazała się na polskim rynku. Oto co udało się dowiedzieć od pisarki na temat jej pracy nad tym projektem:

Skąd wziął się pomysł na adaptację "Thorgala"?

Właściwie jest to polecenie od domu wydawniczego. Wiedząc, że jestem fanką komiksów i uniwersum "Thorgala", wydawca zaproponował mi ten projekt. Pan van Hamme, scenarzysta, miał oczywiście prawo wypowiedzieć się i poprosił mnie o napisanie trzech pierwszych rozdziałów przed zaakceptowaniem mojej osoby. To, co mu zaproponowałem, spodobało mu się, co było dla mnie bardzo ważne. A także bardzo pochlebne.

Czytała Pani "Thorgala" jako dziecko?

Przeczytałam wszystkie "Thorgale".

Jaki jest Pani ulubiony album serii?

Powiedziałabym – "Louve". Ale jest wiele, które uwielbiam, każdy z innego powodu.

Jaki jest Pani ulubiona postać?

Thorgal. To w nim zakochałam się, kiedy byłam dziewczynką.

Jaki był Pani pomysł na tę adaptację? Komiks jest innym środkiem wyrazu niż książka.

Chodziło o to, żeby w sposób linearny opowiedzieć historię Thorgala i wzbogacić ją tak, żeby czytelnicy dowiedzieli się więcej o jego psychologii i o nim samym.

Czy było proste opisać to, co narysował Grzegorz Rosiński?

Celem książki nie jest koniecznie opisać rysunki, ale oczywiście Pan Rosiński stworzył niezwykłe klimaty, którymi łatwo było się inspirować. Często był tak trafny w ich przedstawianiu, że po prostu wykorzystywałam jego kompozycje.

Czy konsultowała Pani z Jeanem van Hamme'em zmiany w oryginalnym scenariuszu?

Pan van Hamme zażyczył sobie przeczytać trzy pierwsze rozdziały, potem dał mi carte blanche. Niemniej jednak konsultowałam z nim drobne zmiany i zawsze wyrażał on na to zgodę i wspierał mnie.

Dlaczego, dla przykładu, pominęła Pani spotkanie Thorgala z Xargosem w pierwszej części książki? Uważam, że to duża zmiana.

To wydarzenie nie zostało pominięte. Ze względu na narrację, pojawi się w trzeciej części.

Prawdopodobnie "Światy Thorgala" opowiedzą o młodości Thorgala. W tym wypadku, czy scenarzyści komiksów będą musieli przestudiować to, co Pani napisała (na przykład relacje Thorgala z jego matką)?

Pan van Hamme był na tyle uprzejmy, że poprosił, by przyszłe "Thorgale" uwzględniały to, co napisałam, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Pani plany na przyszłości związane są z adaptacją całej serii?

Tak, oczywiście, chciałabym kontynuować opowiadanie przygód Thorgala.

Co myśli Pani o adaptacji kinowej "Thorgala"? Moje wrażenie jest takie, że adaptacja książkowa może być etapem przejściowym między komiksem i filmem.

Byłabym szczęśliwa móc zobaczyć Thorgala w kinie, ale także trochę przestraszona, podobnie jak - bez wątpliwości - fani odkrywający książkę. To uniwersum jest tak bogate, że można by stworzyć niezwykły film.

Fanart nr 17: Mateusz Skutnik

2011-11-30T09:00:00.017+01:00

Ilustrację widoczną obok wykonał Mateusz Skutnik. W jego komiksowym portfolio znajdują się między innymi takie pozycje, jak steampunkowa seria "Rewolucje", cykl przypowieści o Blakim czy "Morfołaki". Oprócz tego Mateusz zajmuje się tworzeniem gier w studiu Pastel Stories. O komiksowych projektach autora można poczytać na jego stronie: http://www.pastelportal.com/stories. Mateusz w ten sposób wspomina początki swojej przygody z serią Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego:

"Ja jestem na tyle stary, że początki "Thorgala" to dla mnie wydanie KAW-u. To były tylko pierwsze dwa tomy. Tylko wtedy nie wiedziałem że to "tylko" dwa tomy. Nikt chyba nie wiedział. To były czasy kiedy "Yans" był większą serią niż "Thorgal". "Thorgal" to był po prostu dyptyk. I nagle, w jakiejś księgarni patrzę - a tam "Kraina QA" wydana przez Orbitę. 0_O Co więcej - patrzę na tylną stronę okładki - a tam spis - trzynaście tomów! I ta "Kraina QA" to dziesiąty tom! I na dodatek Orbita wydała już cztery tomy! Nieważne, że jakoś tak ze środka serii, ważne że są! Bania roz… hm... rozwalona.

Nigdy wcześniej i nigdy później nie było tak epickiego poszukiwania wydanych tomów oraz oczekiwania na ukazanie się kolejnych. Dwutomowy komiks wybucha nagle do pełnej serii, którą na dodatek nam zaserwowano w jej najlepszym momencie, czyli "Łucznicy" i cała przygoda w krainie QA. Pamiętam że jak już doszli do końca serii, czyli wtedy to była bodajże "Wilczyca" - to wreszcie zaczęli wydawać te brakujące cztery tomy z początku. A gdy już je wydali - świat znów zaczął mieć sens.

Żaden komiks nie miał na mnie takiego wpływu, jak "Thorgal". I prawdopodobnie nie będzie miał. Jasne, na pewno są i będą lepsze komiksy, ale żadnego już nie będę czytał z wypiekami na twarzy. Na żaden nie będę już tak bardzo czekał. Bo czekam do dziś. Nowy "Thorgal" za cztery dni, a ja nie mogę się doczekać. Jak dzieciak.

Do tekstu załączam okładkę kolejnego, 34 już tomu serii. Widziałem ją w pracowni u pana Grzegorza, jak tam ostatnio byłem. We śnie."

Wywiad z Romanem Surżenko

2011-11-24T09:00:00.005+01:00

Roman Surżenko jest rosyjskim rysownikiem. Na swoim koncie ma wiele projektów zrealizowanych na wschodni rynek, m.in. historyczną sagę osadzoną w średniowiecznej Japonii "Wojownik i Mnich" (scenariusz D. Gubarevsky) czy serię fantasy "Wielesław" (scenariusz W. Agafonov). Aby rzucić okiem na bogate portfolio artysty warto zajrzeć na jego stronę internetową: http://www.robinart.ru. Romanowi udało się również zaistnieć na rynku franko-belgijskim. Powierzono mu ilustrowanie osadzonego w "Światach Thorgala" cyklu "Louve". Narysowany do scenariusza Yanna album "Raissa" właśnie zadebiutował na rynku. Tymczasem Roman udzielił odpowiedzi na kilka pytań związanych z jego pracą nad spin-offem do serii o Gwiezdnym Dziecku i nie tylko:

Jak to się stało, że zostałeś rysownikiem "Louve"?

Pewnego razu moja agencja "Tomatofarm” pokazała moje portfolio panu Rosińskiemu, który zwrócił w nim uwagę na słowiańskie fantasy pod tytułem "Wielesław" (komiks ukaże się w 38 numerze "Krakersa" – dop. JS). Potem zaproponowano mi zrobienie kilku testowych plansz, podobnie jak innym artystom. Żadnej konkretnej informacji, żadnych detali – po prostu coś na temat świata Thorgala. Więc zrobiłem kilka plansz i zacząłem czekać na rezultaty. Po kilku miesiącach zaoferowano mi zrobienie kilku plansz opartych o scenariusz historii Louve. Wykonałem je i znowu zacząłem czekać. Wreszcie powiedziano mi, że Le Lombard zamierza dać mi ten spin-off (mam na myśli "Louve"). I zaczęła się praca... Cóż, to była długa historia.

Może wiesz, jak wielu innych rysowników brało udział w tej "rywalizacji"?

Nie wiem. To była poufna informacja. Widziałem w internecie tylko jedną planszę pana Patricka Laumonda.

Jaka była Twoja reakcja na wieść, że ostatecznie to Ty wkroczysz do świata Thorgala?

Moja reakcja? Uradowanie i oszołomienie w tym samym czasie. Nie mogłem w to uwierzyć. Miałem powód czuć radość, ponieważ "Thorgala" zawsze darzyłem szczególnym uczuciem.

Czy "Thorgal" jest popularny w Rosji?

Wiesz, komiksy franko-belgijskie nie są dobrze znane w Rosji. Niestety. Ale "Thorgal" jest bardzo popularny wśród tych, którzy je znają i kochają.

Kiedy przeczytałeś pierwszego "Thorgala" i jaki był tytuł tego albumu?

To było jakieś 20 lat temu, kiedy byłem studentem Uniwersytetu Inżynierii Radiowej w Taganrogu. Zobaczyłem 5 albumów "Thorgala" i to rozwaliło mój umysł. To były pierwsze frankofońskie albumy, jakie zobaczyłem. Oczywiście pamiętam je, oglądałem je setki razy, każdy detal, każdą kreskę. One były wydane przez polskiego wydawcę "Orbitę" (niespodzianka!): "Upadek Brek Zaritha", "Gwiezdne dziecko", "Alinoe", "Łucznicy", "Kraina Qa".

Jestem zdumiony, że czytałeś polskie "Thorgale"! To brzmi nieprawdopodobnie.

Wiem, że wygląda to jak jakaś fantastyczna historia, ale taka jest prawda. Ale... nie czytałem ich (nie znam polskiego), patrzyłem i uczyłem się sztuki komiksu i sposobu opowiadania historii.

Jaki jest Twój ulubiony album "Thorgala"?

Bez wątpienia "Łucznicy" (wszystkie inne albumy też).

Jak podobają Ci się pomysły Yanna, wprowadzone w "Louve". Myślisz, że fani je polubią?

Uwielbiam je. Szczerze. Mam swoje powody. Co do fanów, mam nadzieję, że polubią nową Louve. Mówię "nową", ponieważ trochę dorosła i naprawdę się zmieniła. Co więcej, widzimy świat oczami dziewczynki, która komunikuje się ze zwierzętami i ptakami. Dlatego mamy w komiksie mówiące wilki etc. Jest to cecha nowego spin-offu. Proszę, nie podejmujcie pochopnych osądów, to jest dopiero początek cyklu kilku albumów, każdy detal i każde wydarzenie odegra swoją rolę.

Jesteś usatysfakcjonowany rysowaniem komiksu o przygodach Louve czy może – gdyby zaistniała taka możliwość – wolałbyś rysować przygody innego bohatera?

Hmm... Dobre pytanie... Na początku byłem trochę rozczarowany. Mała dziewczynka, spokojna i cicha... Ale kiedy zacząłem czytać scenariusz Yanna, zdałem sobie sprawę, że kocham tę postać. No i mamy wystarczająco dużo akcji i innych rzeczy, które lubię rysować. Ponadto moja córeczka jest trochę starsza od Louve, więc dostrzegam pewne znane rzeczy ("Wszyscy chłopcy są głupi! Wszyscy!!!").

Jak się przygotowywałeś do rysowania "Raissy"?

Dostałem kilka instrukcji od pana Rosińskiego na temat zasad tworzenia storyboardów w stylu "Thorgala", przestudiowałem znowu wszystkie albumy, obejrzałem kilka filmów o wilkach (oczywiście nie przygotowywałem się jak Rocky Balboa do swoich walk bokserskich).

Czy starałeś się "wykorzystać" sposób ekspresji podobny do stylu Rosińskiego, czy byłeś wolny, by tworzyć w swoim stylu?

Czytałem pewne opinie, że "droga Rosińskiego" musi być wymogiem autorów i wydawcy. Ale nie, byłem całkowicie wolny, kiedy zacząłem swoje próby. Jak powiedziałem, nie było na ten temat żadnych informacji, żadnych detali. Ale jestem fanem "Thorgala", kocham ten styl bardzo mocno, więc nie miałem wątpliwości – nasz spin-off powinien być wierny tradycji "wczesnego Thorgala". Nie dbałem o "indywidualność". Powiedzmy szczerze – to jest sposób wyrażenia wielkiego szacunku wobec talentu pana Rosińskiego, sposób na podziękowanie za inspiracje, które otrzymałem wiele lat temu i które wciąż czuję.

Jak podobają Ci się kolory Grazy?

Kiedy dowiedziałem się o tym, byłem bardzo dumny, że kolory zrobi osoba, która pracowała z Rosińskim nad "Thorgalem", "Skargą Utraconych Ziem", "Szninklem". Teraz, kiedy trzymam w rękach "Raissę", jestem wciąż dumny. Znakomita, "żywa" praca.

Czy w scenariuszu "Raissy" doszło do jakiś zmian? Z początku tytuł pierwszego albumu "Louve" brzmiał "Odcięta dłoń boga Tyra" a potem został zmieniony. Co się stało?

Nie wiem dokładnie dlaczego tak się stało. Ale mogę zgadywać... Piękny album Giulio de Vity i Yvesa Sentego ukazał się nim rozpoczęła się właściwa nad projektem związanym z Louve. Więc wydawca użył "roboczego" tytułu zapowiadanego komiksu na tylnej stronie okładki "Nie zapominam o niczym!". A kiedy scenariusz naszego pierwszego albumu stał się komiksem z "krwi i kości" – było jasne, że ten tytuł musi ulec zmianie.

Czy chciałbyś kiedyś zagościć na jakimś konwencie komiksowym w Polsce?

Bardzo bym chciał! I nie tylko na konwencie komiksowym. Ale teraz zanurzyłem się bardzo głęboko w "Światy Thorgala", więc nie oczekujcie mnie zbyt szybko.

Fanart Specjal nr 10: Grzegorz "gino" Nita

2011-11-23T09:00:00.031+01:00

Humorystyczna scenka widoczna po lewo została narysowana przez Grzegorza "gino" Nitę, autora słowiańskiego westernu kung fu pod tytułem "Banzaj". Na papierze ukazał się jeden albumik tej serii, zatytułowany "Dorwać fleta". "Kniaziówna Eryka" ukazuje się w odcinkach na blogu http://banzaj.blogspot.com. Na temat przygotowanej ilustracji Grzegorz mówi:

"Mój fanart chyba dobrze pokazuje, który odcinek Thorgala najmilej wspominam. Wiadomo, cała seria przywodzi na myśl fajne wspomnienia, kojarzy się z dzieciństwem i początkiem przygody z komiksami. Ale do „Łuczników” mam jakiś taki największy sentyment. Kawał dobrej historii, świetne postacie. Czyta się jak dobry film."

Recenzja "Raissy"

2011-11-21T09:00:00.011+01:00

Louve pojawiła się na planszach serii "Thorgal" w roku 1990, przychodząc na świat w wilczym legowisku. Dwadzieścia jeden lat później dziewczynka obdarzona darem znajomości mowy zwierząt staje się bohaterką własnej serii. Albumem "Raissa", jako nowy scenarzysta w rozbudowywanym uniwersum "Thorgala", debiutuje Yann de Pennetier. Przypadło mu poprowadzenie dziecięcej postaci, która dotychczas pozostawała na drugim planie, dlatego jego zadanie od początku postrzegałem jako tylko pozornie proste. Na szczęście francuski autor poradził sobie, chociaż nie obyło się bez pewnego zdziwienia – Louve, jaką znałem z plansz "Thorgala" trochę się zmieniła.

Jean van Hamme nigdy nie bronił się przed obsadzaniem w rolach pierwszoplanowych bohaterów dziecięcych. Nie tylko zdecydował się opowiedzieć kilka przygód małego Thorgala i małej Aaricii (poświęcił temu tylko dwa albumy, ale dzielą się one na krótsze formy), lecz również w naturalny sposób wykorzystywał postać ich pierworodnego syna, czyniąc go główną bohaterem już w "Alinoe", a następnie regularnie czyniąc z niego pełnoprawnego bohatera serii. W tym kontekście naturalnym pomysłem wydaje mi się rozpoczęcie cyklu poświęconego Louve, szczególnie, że niestety często brakowało dla niej miejsca na łamach oryginalnej serii.

Trudno jednoznacznie określić wiek bohaterki. Według moich kalkulacji Louve ma co najmniej osiem lat, ale może być rok lub dwa starsza. W jej wieku Thorgal i Jolan dokonywali wielkich czynów (Aaricia we "Łzach Tjazhiego" jest trochę starsza), więc czemu i ona nie miałaby stać się pełnoprawną postacią na komiksowej mapie. Tyle tylko, że Louve znana z plansz dotychczasowych albumów "Thorgala" niekoniecznie nadawała się na protagonistkę – zawsze cicha i spokojna, choć przecież z dużym potencjałem (mam na myśli nadzwyczajne moce). Dotychczas jej rola w serii była mocno ograniczona. Owszem, w albumie "Arachnea" wysunięta została nieco bardziej na pierwszy plan, ale później znowu pełniła jedynie rolę statystki (co niestety pokazuje, że nawet van Hamme nie za bardzo miał pomysł, jak rozpisać scenariusze na większą liczbę postaci, czy też po prostu uznał, że Louve jest jeszcze zbyt mała, by angażować ją bardziej w prowadzoną akcję). Tymczasem Louve osiągnęła wiek, w którym niemożliwością było pomijać jej znaczenie w relacjach między bohaterami serii. Dlatego też największym wyzwaniem stojącym przed Yannem pozostawało zdecydować, jakie wyraziste cechy charakteru nadać wyjątkowemu dziecku.

Wydaje mi się, że czytając "Raissę" zrozumiałem, skąd wzięła się nagła zmiana tytułu pierwszego albumu nowego cyklu wchodzącego w skład „Światów Thorgala”. Pierwotnie miał on brzmieć "Odcięta dłoń boga Tyra". Ostatecznie tak zatytułowany będzie drugi album "Louve". Mam wrażenie, że wymyślona przez Yanna fabuła, która w zaistniałych okolicznościach dopiero w przyszłości wykorzysta motyw odciętej dłoni jednego z Asów, nie wprowadzała należycie dobrze postaci Louve, to znaczy nie było w niej miejsca na przedstawienie tego, jaka jest główna bohaterka, jakimi cechami charakteru można ją opisać. Uważam, że było to o tyle ważnie zarówno z perspektywy pomysłu na fabułę, jaką proponuje scenarzysta (chociaż bez odpowiedniego wprowadzenia trudno byłoby mu uzasadniać pewne zachowania bohaterki), lecz również z perspektywy pozyskiwania czytelników dla nowego cyklu. Szczególnie z myślą o tych, którzy nie czytali "Thorgala", wypadało przybliżyć w jakiś sposób przynajmniej najważniejsze fakty związane z tytułową postacią (ograniczono się z tym właściwie do minimum, ale jednak spróbowano od tego uciec).

Pociągnęło to za sobą szereg konsekwencji. I tak komiks można podzielić na trzy akty. W pierwszym bohaterka zostaje zestawiona z innymi dziećmi mieszkającymi w jej rodzinnej wiosce. Konfrontacja ta ma zarysować relacje Louve z rówieśnikami i pokazać, jak dziewczynka się wśród nich odnajduje, a więc czy jest odrzucana czy akceptowana. Przy okazji pojawia się okazja do powiedzenia paru słów na temat jej pochodzenia (czy też raczej pochodzenia jej ojca) – pozwala to Louve dumnie nazywać siebie Dziewczyną Przybyłą z Gwiazd. Drugi akt związany jest z postacią tytułowej Raissy, wilczycy przewodzącej stadu wilków, które grasują w pobliżu wioski. Z jednej strony pokazuje to bohaterkę w kontekście świata przyrody, w którym funkcjonuje w sposób szczególny z racji posiadanych zdolności (przy okazji po raz kolejny pojawia się przypomnienie, w jakich okolicznościach się urodziła), z drugiej strony płynnie wprowadza do aktu trzeciego, tego właściwego, który scenarzysta zamierza eksplorować co najmniej przez dwa albumy, jeśli nie dłużej.

Tego typu zabieg zaowocował jednak, moim zdaniem, pewnego rodzaju rozdźwiękiem w tak krótkim komiksie. Nie ukrywam, spodziewałem się, że "Raissa" będzie raczej one-shotem, jakąś zamkniętą na czterdziestu sześciu planszach przygodą Louve. Okazało się, że przy okazji rozpoczynania nowego cyklu postanowiono za jednym zamachem "załatwić" kilka spraw (stąd moje przemyślenia na temat zmiany planów wydawniczych związanych z tym cyklem). Nie wiem, na ile wpływ miał na to sam scenarzysta, a na ile jest to efekt rozmów pomiędzy nim i koordynującym cały projekt Yvesem Sente'em. Oczywiście rozumiem to. Tym bardziej, że wygląda na to, że "Louve" musi wkomponowywać się w szerzej zakrojony plan gry, musi pozostać w jakimś stopniu sprzężona z serią główną. Fabuła "Raissy" toczy się równolegle do wydarzeń opisanych w "Statku mieczu" (wykorzystano nawet dość zgrabny zabieg nawiązania do najnowszego "Thorgala"). Nie chciałbym jednak wyciągać zbyt daleko idących wniosków, ani też silić się na krytykę, bo miałem dużo przyjemności z lektury komiksu, szczególnie kiedy zaczęła zawiązywać się właściwa akcja. Nie ukrywam, mój apetyt na poznanie dalszego ciągu rozpoczętej historii jest duży.

Największe zastrzeżenie do scenarzysty mam à propos wprowadzenia do narracji dymków z wypowiedziami wilków. Od samego początku Jean van Hamme otoczył woalką tajemnicy parapsychiczne zdolności dziewczynki, której przodkowie przybyli z gwiazd, nie wyjaśniając, jak dokładnie przebiega przekaz treści między nią i zwierzętami (mam na myśli formę komunikatu; na przykład przekaz telepatyczny). Oczywiście rozumienie przez Louve mowy zwierząt było kojarzone z tym, że przyszła na świat wśród wilków (stąd przecież wzięło się jej imię). Ale czytelnicy mieli również w pamięci zdolności córki Slivii, kryjącej się pod przebraniem Władcy Trzech Orłów, która przecież porozumiewała się z drapieżnymi ptakami. Tyle tylko, że przejaw tej niezwykłej komunikacji zawsze był niejako jednostronny – o tym, co powiedziały zwierzęta czytelnik dowiadywał się z ust bohaterki, tudzież bohaterka na głos wypowiadała słowa, które kierowała do zwierząt (a one ją rozumiały). Teraz doszło do tego, że rozmowa Louve z wilkami odarta została aury tajemniczości, w dodatku czytelnik może śledzić dialog, jaki wilki prowadzą między sobą. O ile pomaga to w budowaniu narracji (w przeciwnym wypadku komiks mógłby być w dużej części niemy), o tyle rodzi skojarzenia chociażby z mówiącymi zwierzętami z kreskówek Disneya. Nie uważam, żeby pomysł był zupełnie chybiony, natomiast jest to w jakiś sposób wbrew tradycji podtrzymywanej w serii od lat.

Mojemu zatroskaniu wcale nie pomaga fakt, że debiutujący w roli rysownika "Światów Thorgala” Roman Surżenko przedstawił dzikie bestie w fantastyczny sposób. A chciałbym skierować pod jego adres kilka ciepłych słów. Otóż narysowane przez Surżenkę wilki wyrażają wszystko to, czego wymagał scenariusz. Raz są groźne i szczerzą kły, to znowu przypominają przyjazne stworzenia. Jednym zdaniem, rosyjski artysta świetnie poradził sobie z aklimatyzacją w nowym dla niego świecie. Z wielką pieczołowitością oddał klimat natury Northlandu, udało mu się również przedstawić Aaricię i Louve takie, jakie znamy z ilustracji Grzegorza Rosińskiego. Zestawiając ze sobą prace Romana Surżenki i Giulio de Vity, ten pierwszy nie tylko lepiej wszedł w świat "Thorgala", ale również bliższy jest w formie wyrazu temu, co na setkach plansz robił polski grafik. Być może niektóre pozy postaci wyszły mu zbyt statycznie, ale naprawdę trudno się do tego przyczepić. Co więcej, kolorystyka Grazy doskonale wkomponowuje się w szkic, który miejscami jest równie gęsty, jak w starszych pracach Rosińskiego. Gdybym chciał powiedzieć za dużo, wydałbym opinię, że Rosjanin jest dla "Światów Thorgala" dużo silniejszym wzmocnieniem niż Włoch (chociaż nie mogę powiedzieć, żeby jego dokonania w "Kriss de Valnor" mi się nie podobały). Więcej, z dwóch nowych rysowników to jego widziałbym w przyszłości bardziej jako następcę Rosińskiego. I proszę nie posądzać mnie o sprzyjanie słowiańskiemu talentowi. Ta pozytywna energia po prostu emanuje z plansz komiksu.

Jak już wspomniałem, jestem bardzo ciekaw tego, jak rozwinie się cykl przygód córki Thorgala. W moim odczuciu Yann Pennetier bez kompleksów wkroczył do realiów przez lata kreowanych przez Jeana van Hamme'a, nadając wyrazisty rys młodej bohaterce, stawiając na oryginalną fabułę. Kości zostały rzucone, nie obyło się bez cliffhangera, ale na całe szczęście już w przyszłym roku będzie można się przekonać, jak dużą konsekwencją wykażą się obaj autorzy.

"Louve" album 1: "Raissa"

Scenariusz: Yann
Rysunek: Roman Surżenko

Tłumaczenie: Wojtek Birek

Wydawnictwo: Egmont Polska

Data publikacji: 11.2011
Wydawca oryginału: Le Lombard

Liczba stron: 48
Format: 21,5 x 28,5 cm
Papier: kredowy
Druk: kolor

Oprawa: miękka/twarda
Cena: 22,99 zł/29,99 zł

Odświeżona okładka nowej "Kriss de Valnor"

2011-11-19T09:00:00.007+01:00

Po lewo znajduje się poprawiona wersja okładki drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor" zatytułowanego "La Sentence des Valkyries" ("Wyrok Walkirii"). Prawdopodobnie nie jest to jeszcze wersja ostateczna obrazu malowanego przez Grzegorza Rosińskiego.

Komiks trafi do sprzedaży w marcu 2012 roku nakładem belgijskiej oficyny Le Lombard. Egmont Polska potwierdził umieszczenie tego tytułu w planach wydawniczych.

Recenzja "Statku miecza"

2011-11-17T09:00:00.000+01:00

W najnowszym albumie serii Thorgala odnajdujemy na pokładzie statku miecza, średniowiecznego odpowiednika lodołamacza, bez trudu przebijającego się przez skutą lodem rzekę, w górę której płynie kupieckim szlakiem z cennymi towarami w ładowni. Na bohatera, podążającego śladem porywaczy swojego małego syna, czyhają różne niebezpieczeństwa. Dobroduszny mężczyzna mimowolnie sam je na siebie sprowadza, nie tyle chcąc jak najlepiej pełnić obowiązki najemnika ochraniającego statek, co spełniać dobre uczynki. Na swojej drodze Thorgal spotyka pewną postać z przeszłości i gotów jest bez zastanowienia podjąć się pozornie łatwej misji, by jej pomóc. Oczywiście sprawy nieco się komplikują, ale więcej zdradzić po prostu nie można. Grunt, że komiks czyta się naprawdę dobrze, przymykając może oko na kilka niedociągnięć.

Konstruując rozbudowaną – zakrojoną na wiele odcinków – opowieść, zawiązującą się wokół postaci Aniela, Yves Sente pozwala sobie wprowadzić do serii quasi one-shot. Poniekąd jest to zabieg trafiony, ponieważ scenarzysta tak naprawdę dopiero po raz pierwszy mierzy się z napisaniem zamkniętej przygody dla Thorgala. Można zarzucić, że przygody krótkiej, bo nie w stu procentach pełnometrażowej, czy też oderwanej od kontekstowo szerszego ciągu fabularnego, ale stanowiącej w moim odczuciu pewnego rodzaju wprawkę przed czymś kompletnym. I przyznam, że mnie zaproponowana przez niego historia przekonuje. Wreszcie bowiem pozwala wykazać się bohaterowi – za jego odważnymi czynami tęskniłem. Oczywiście Thorgal daje wyraz nie tylko swojemu męstwu, lecz również wartościom, które od zawsze mu przyświecały. Jest to ten sam heros, który od lat jest obiektem podziwu rzeszy czytelników obu płci. Wydarzenia rozgrywające się przy okazji podróży tytułowym statkiem mieczem mieszczą się w konwencji, jaką przez lata wypracował Jean van Hamme. Na pewno nie jest to fabuła mogąca dorównać jego najlepszym osiągnięciom, ale Sente zdaje się wyczuwać, w jakie nuty należy uderzyć, by Thorgal potwierdził swoją dobrą formę.

Jak już wspomniałem, przygoda przedstawiona w "Statku mieczu" niewiele wnosi w rozwój zaplanowanej na kilka albumów historii i w tym kontekście wydaje się być bezzasadna. Co może decydować o tak surowej ocenie pomysłu Sentego – i to nie tyle pomysłu na tą konkretną fabułę, ale raczej na zwolnienie głównej akcji poprzez wprowadzenie pobocznej historii – to smutny fakt, że na ciąg dalszy sagi będzie trzeba poczekać aż dwa lata. Warto pamiętać, że kolejne odcinki cyklu mającego miejsce w Krainie Qa ukazywały się w latach osiemdziesiątych z dużo większą częstotliwością, nigdy nie wystawiając na tak dużą próbę cierpliwości czytelników, równocześnie zapewniając im zdecydowanie więcej wrażeń. Może zabrzmi to niesprawiedliwie, ale wydarzenia, wokół których zbudowana została fabuła tego albumu mogłyby w ogóle nie mieć miejsca (choć nie chciałbym powiedzieć, że mamy do czynienia ze słabym pomysłem na scenariusz), a Thorgala moglibyśmy zobaczyć już w Bag Dadhu, dokąd zmierza w pogoni za Czerwonymi Magami. Pozostaje mieć nadzieję, że Sente pozwolił sobie na tego typu retardację tylko ten jeden raz.

Argumentem przemawiającym za scenarzystą jest z pewnością fakt, że po raz kolejny pozwolił Grzegorzowi Rosińskiemu zainscenizować wydarzenia rozgrywające się w zimowej scenerii. Ostatni raz Thorgal brnął w śniegu w albumie "Władca gór", tym razem ma nawet do dyspozycji psi zaprzęg, co sugeruje już okładka komiksu. Sente daje polskiemu artyście możliwość namalowania scen, których w serii nigdy wcześniej nie malował, między innymi unikalną florę i faunę krainy, w której rozgrywa się akcja komiksu. Efekt zdecydowanie cieszy oko, szczególnie jeśli chodzi o krajobrazy.

Kluczowe, moim zdaniem, w ocenie komiksu jest jednak to, że album kończy motyw "służby" Jolana u Manthora, jednocześnie otwierając nową furtkę na przyszłość dla młodego bohatera i jego towarzyszy. To dobry moment na dokonanie pewnego rodzaju podsumowania. Otóż pierwotnie Manthor chciał objąć opiekę nad Jolanem. Jak sugerował w "Ofierze" Jean van Hamme, zamaskowany czarnoksiężnik miał stać się dla Jolana mentorem (zbieżność brzmienia jego imienia do potencjalnej roli nie wydaje mi się przypadkowa), który mógłby pomóc mu rozwinąć nadludzkie zdolności (bez tego chłopiec w zasadzie stałby się takim dorosłym Jolanem, jakiego widzieliśmy w "Koronie Ogotaia"). Jak wiadomo, pierwszym nauczycielem chłopca był Xargos. Bez niego Jolan nie uświadomiłby sobie drzemiących w nim mocy, natomiast jedna lekcja to wciąż było za mało, by efektywnie je wykorzystać. Należy pamiętać, że dezintegrując przedmioty Jolan zazwyczaj bardzo się męczy, natomiast w zasadzie nie jest w stanie tworzyć skomplikowanych struktur (udało mu się to jedynie przy pomocy wzmacniacza fal mózgowych, chociażby we wspomnianej "Koronie Ogotaia"). Yves Sente niekoniecznie poszedł zasugerowaną mu przez van Hamme'a drogą, najpierw rysując przed Jolanem miraż szczególnego losu, a następnie stawiając chłopaka wśród kandydatów do wątpliwego, jak dla mnie, tytułu "wybrańca", który ostatecznie okazał się być jedynie marionetką (celowo używam tego określenia). I tak oto, dopiero w tym momencie Jolan otrzymuje obietnicę pomocy w rozwijaniu swoich mocy i szansę (nie wiem, jak inaczej to określić) przejścia do historii, co nawiązuje jednoznacznie do słów Manthora z albumu "Ja, Jolan", kiedy mag zapowiadał chłopcu, że przypadnie mu w udziale rola, o której "ludzka historia nigdy nie zapomni". Trudno bowiem nazwać potyczkę (na pewno nie bitwę) o Asgard pomiędzy żyjącą armią Manthora a olbrzymami Lokiego elementem misji, która miałaby przynieść pożytek wszystkim ludziom. Bardziej pasuje mi do tego pojawiające się na horyzoncie widmo chrześcijaństwa, które interpretowane jest na łamach komiksu jako zagrożenie dla tak zwanego "starego porządku".

Yves Sente wkracza jednak, w moim odczuciu, na dość niepewny grunt. Z jednej strony mamy do czynienia z tematem jak najbardziej prawdziwym, mającym swoje oparcie w historii, w dodatku jakże często wykorzystywanym w beletrystyce (nadejście nowej religii zazwyczaj jednoczy wyznawców starych bogów). Skądinąd jest to motyw na swój sposób wyświechtany, to znaczy przetrawiony przez nazbyt liczne dzieła literatury. Nie sposób mi wyobrazić sobie, żeby scenarzysta wykrzesał z niego w przyszłości zupełnie nową jakość. Co może uderzać, to pewnego rodzaju pójście na łatwiznę – coś, czego nigdy nie uczynił van Hamme, nadając pisanej przez siebie sadze uniwersalności (odstępstwem od tego jest oczywiście album "Barbarzyńca" i jego kontynuacja, ale imperium bizantyjskie przedstawione w "Thorgalu" wydaje się być trochę bardziej "neutralne" w swojej wymowie i stanowi raczej nowsze, barwniejsze tło dla perypetii głównych bohaterów). Bez wątpienia temat warto będzie podjąć przy okazji rozwijania się historii, co będzie miało miejsce w którejś z serii wchodzącej w skład "Światów Thorgala". Niewykluczone, że będzie to seria "Kriss de Valnor".

Spoglądając na "Thorgala" z perspektywy czasu, staje się dla mnie jasne, że pomyłką, a przynajmniej niefrasobliwością czy też przejawem braku szerzej zarysowanego planu działania, było przedstawienie na łamach oryginalnej serii wydarzeń rozgrywających się w Międzyświecie i Asgardzie – drogi Jolana do zostania wybrańcem Manthora i ocalenia życia bogini Vilnii. Już w momencie rezygnacji Jeana van Hamme'a z pisania kolejnych scenariuszy, autorzy powinni zdecydować się na wprowadzenie cyklu pobocznego, traktującego o losach młodego Thorgalssona. Uniknięto by w ten sposób przede wszystkim dwutorowego prowadzenia akcji przez trzy albumy (to znacznie spowalniało przekaz kolei losu wszystkich bohaterów). Przy okazji pojawiłaby się szansa na rozwinięcie kilku wątków, a na pewno pozwoliłoby to rozgraniczyć historię kierowaną do starszych czytelników od tej zdecydowanie bardziej młodzieżowej, opierającej się na schemacie prostej rozgrywki rpg (moim zdaniem, ta pierwsza została znacznie lepiej rozpisana). Na szczęście nadszedł odpowiedni i upragniony moment. Eksperyment można uznać za zakończony. „Statek miecz” jest albumem skupiającym się właściwie w stu procentach na Thorgalu, a kolejny powinien być jego naturalną kontynuacją. Mam nadzieję, że z naszym bohaterem spotkamy się już w mieście dżi inów.

"Thorgal" album 33: "Statek miecz"

Tytuł oryginalny: Le Bateau-Sabre

Scenariusz: Yves Sente
Rysunek: Grzegorz Rosiński

Tłumaczenie: Wojtek Birek

Wydawnictwo: Egmont Polska

Data publikacji: 11.2011
Wydawca oryginału: Le Lombard

Liczba stron: 48
Format: 21,5 x 28,5 cm
Papier: kredowy
Druk: kolor

Oprawa: miękka/twarda
Cena: 22,99 zł/29,99 zł

Fanart Specjal nr 9: Waldemar "ostry" Juszczyk

2011-11-16T09:00:00.006+01:00

Dość kontrowersyjny rysunek znajdujący się po lewej stronie wykonał Waldemar "ostry" Juszczyk, którego komiksy można znaleźć między innymi w zinie "GTP". Po więcej prac autora odsyłam na jego stronę internetową: http://ostrykomiks.cba.pl. Waldemar w ten sposób opowiada o swoim zainteresowaniu serią "Thorgal" i pomyśle na fanart:

"Z postaci stworzonych przez Van Hamme’a do serii "Thorgal", to Kriss była dla mnie zawsze najbardziej żywą, barwną i interesującą osobowością. Jej uroda i inteligencja, połączone z awanturniczą naturą, nadają historii tempa, doskonale też kontrastują z mdławą Aaricią, nie tylko kolorem włosów. Zaintrygowanie Kriss Thorgalem, żonatym facetem który całe życie biega wokół żony i własnego cienia, również było dość wiarygodne w albumie "Łucznicy". Bohaterka dostrzegła użyteczność jego strzeleckich zdolności, które mogłyby stać się dla niej przydatnym narzędziem lub zagrożeniem, a nie przystojniaka.

W scenariuszach Van Hamme’a, Kriss niejednokrotnie usiłuje użyć Thorgala, bądź jego cudownego syna do swoich celów. Dochodzi nawet do wzięcia go "na warsztat", co u tak wyzwolonej postaci jak Kriss nie wydaje się być dziwne, a już na pewno nie niecodzienne. Dziwi raczej przypisane jej okrucieństwo podczas uwięzienia i uczynienia z Aaricii niewolnicy, jak i w ogóle jakieś miłosne wątki. Dość niepraktyczne jak dla "starej" Kriss, prędzej spodziewałbym się rozczłonkowania końmi Aaricii i po sprawie. To właśnie gdzieś tam zakończyła się moja przygoda z "Thorgalami". Staram się być w miarę na bieżąco z nowymi albumami, ale to już bardziej z fascynacji komiksem jako komiksem, a nie samym Thorgalem.

Właśnie do tego praktycznego podejścia "starej dobrej" Kriss nawiązuje mój fanart, gdzie z typowym sobie w wcześniejszych przygodach zdecydowaniem, bierze "To", co chce, bez pytania o zgodę właściciela. Kriss na moim rysunku nie zapomina, że Thorgal to świetny łucznik, ale poza tym to jedynie mężczyzna i to posiadający już rodzinę. Ta Kriss wie, że "trofeum", które ma na końcu strzały, nie jest bynajmniej niczym wyjątkowym w wielomilionowym społeczeństwie i zapewne widziała już ciekawsze okazy. No i w końcu... Ta Kriss wie, że po dotychczasowych problemach z Thorgalem nie będzie już więcej Aegirssonów…"

Specjalne wydanie "Raïssy"

2011-11-15T09:00:00.004+01:00

Belgijska oficyna Le Lombard na 2 grudnia bieżącego roku zapowiedziała publikację specjalnego wydania (fr. edition luxe) pierwszego albumu cyklu "Louve" zatytułowanego "Raïssa". Komiks ukaże się w czerni i bieli na lepszej jakości papierze, w powiększonym formacie (27,2 x 34,8 cm), z dodatkami (między innymi sygnowane przez autorów ex-librisy), w limitowanym nakładzie (250 egzemplarzy). Cena albumu wynosić będzie 75€.

Model latającego okrętu z "Thorgala"

2011-11-10T09:00:00.000+01:00

Po lewej stronie znajduje się zdjęcie modelu wykonanego przez Marcina Wojtasa. Przedstawia latający okręt zacumowany do siedziby Ogotaia w Mayaxatlu. Pojawiają się na nim również miniatury Vartha i Thorgala. Jednym słowem, mamy do czynienia z uwiecznioną sceną z albumu "Miasto Zaginionego Boga". Całość wykonana jest z drewna, drutów, wysokiej jakości tektur, mas modelarskich. Marcin prowadzi bloga, na którym znaleźć można zdjęcia jego innych prac: http://zasep-statek.blogspot.com. Modelarz z Lublina o swojej pasji modelarskiej i pomyśle na wykonanie modelu inspirowanego ulubioną serią komiksową wypowiada się w następujący sposób:

"Pierwszy kontakt z komiksem "Thorgal" miałem w dzieciństwie, na półce w domu były albumy: "Łucznicy", "Alinoe", "Kraina Qa", "Miasto Zaginionego Boga". Podobał mi się "klimat" i te latające okręty (wtedy kupując plastikowe modele do sklejania miałem nadzieję, że można kupić model do sklejania z krainy Qa). Prawdziwa fascynacja komiksem rozkwitła w szkole średniej, gdzie trafiłem na kolejne części i w efekcie zapoznałem się z całą to serią. Od dziecka też (jak już nadmieniłem) bawiłem się w sklejanie modeli... kartonowych czołgów, plastikowych samolotów, helikopterów. Na studiach zdarzyła się sytuacja, że bawiłem się spinaczami - plątałem je (na jednym z mniej ciekawych wykładów) i z tej plątaniny wyszło coś sensownego, dostawiłem do tego dwie figurki astronautów i ulepiłem kilka figurek zielonych ludków - efektem była fajna makieta kosmiczna. W ten sposób zaczęła się moja przygoda z konstruowaniem makiet/modeli wykonanych od podstaw samodzielnie. Mam też to szczęście, że mam znajomego który jest bardzo dobrym modelarzem i wiele nauczyłem się od niego. Budowałem coraz bardziej skomplikowane modele, aż wreszcie stwierdziłem, że nadszedł dzień kiedy mogę porwać się na okręt z krainy Qa - wykonałem kadłub (zdjęcia dostępne tutaj - dop. JS). I w tym momencie dostałem zadyszki... Nie miałem pomysłu jak wykonać balony i umieścić je tak aby faktycznie stabilnie wisiały nad okrętem. kadłub został odłożony, wykonałem kilka modeli żaglowców, aż pewnego razu stwierdziłem, że może wykonam "ten" mały okręt z "Miasta Zaginionego Boga" - jest mniejszy więc może szybciej coś wymyślę (więcej zdjęć tutaj - dop. JS). Już wiedziałem, że balony uformuję ze "styroduru" i pokryję odpowiednią masą. Liny zaś podpatrzyłem u znajomego (wykonał z cienkiego drutu lejce przy dyliżansie). Skręciłem więc kilka drutów, opaliłem z cynkowej powłoki a następnie odpowiednio pomalowałem i tak oto otrzymałem mocną stabilną "linę" na której bez problemu zamocowałem odpowiedni balon. Dużą frajdą jest też wykonanie figurek do modelu. Teraz kończę kilka projektów i zamierzam zabrać się za dokończenie tego dużego okrętu."

Fanart Specjal nr 8: Sebastian Muras

2011-11-09T09:00:00.008+01:00

Autorem grafiki znajdującej się po lewo jest Sebastian Muras. Miłośnik "Thorgala" od jakiegoś czasu maluje olejne obrazy przedstawiające postacie z jego ulubionej serii komiksowej. Jak dotąd nie opublikował żadnego komiksu, chociaż rysował "do szuflady". O początkach swojej znajomości z sagą o losach Gwiezdnego Dziecka mówi następująco:

"Moja przygoda z Thorgalem rozpoczęła się w 1989 roku od przeczytania albumów "Alinoe" oraz "Kraina Qa". Już wtedy zachwyciły mnie ilustracje Grzegorza Rosińskiego, łączące w sobie z jednej strony lekkość, a z drugiej staranność i precyzję. Doskonałej stronie graficznej dorównywały wspaniałe scenariusze, które czytane po latach nic się nie zestarzały. Za najlepsze uważam albumy od "Gwiezdnego dziecka" aż do "Słonecznego miecza". Mocną stroną serii jest to, że poszczególne albumy - lub podcykle - utrzymane są w różnych gatunkach od fantasy ("Zdradzona czarodziejka", "Wyspa lodowych mórz"), przygodowo-podróżniczy (cykl Qa), thriller ("Wilczyca"), horror ("Alinoe"), a nawet science fiction ("Gwiezdne dziecko", rozdział pt.: "Talizman" albo "Królestwo pod piaskiem"). Wraz ze zmianą gatunku opowieści zmienia się również kreska, co zwłaszcza w późniejszych albumach czasem wielu fanom się nie podobało, ale przyznać trzeba, że dzięki tym zabiegom seria nie przestaje nudzić, a czytelnik z niecierpliwością czeka na kolejny album. Nie wątpię, że po zmianie techniki wykonania ilustracji z rysunkowej na bardziej malarską, nowemu scenarzyście oraz pojawieniu się serii pobocznych, autorzy jeszcze niejednym nas zaskoczą."

Okładka "La Sentece des Valkyries"

2011-11-08T09:00:00.000+01:00

Wydawnictwo Le Lombard zaprezentowało okładkę drugiego albumu cyklu "Kriss de Valnor" pod tytułem "La Sentence des Valkyries" ("Wyrok Walkirii"). Komiks ukaże się na rynku franko-belgijskim 7 marca 2012 roku w trzech wersjach: miękkookładkowej, twardookładkowej i w wersji de luxe, zawierającej dodatki graficzne.

Premiera nowego "Thorgala" i "Louve"

2011-11-04T09:00:00.001+01:00

Dzisiaj swoją premierę w krajach franko-belgijskich mają 33 album "Thorgala" pt. "Le Bateau-Sabre" oraz pierwszy album "Louve" pt. "Raïssa". Cena jednostkowa każdego z komiksów to 11,95€.

Polski czytelnik nie będzie musiał długo czekać na poznanie dalszych losów Gwiezdnego Dziecka. Egmont Polska zapowiedział oba albumy na 28 listopada, ale w Empikach komiksy będą dostępne już od 23 listopada. Za wydanie w twardej okładce będzie trzeba zapłacić 29,99 PLN, za wydanie w miękkiej okładce 22,99 PLN.

Data publikacji "La Sentence des Valkyries"

2011-11-03T09:00:00.007+01:00

Według zapowiedzi oficyny Le Lombard drugi album cyklu "Kriss de Valnor" pod tytułem "La Sentence des Valkyries" ("Wyrok Walkirii") ma ukazać się na rynku franko-belgijskim w marcu 2012 roku. Autorami komiksu są Yves Sente oraz Giulio de Vita.

Fanart nr 16: Olga Wróbel (2)

2011-11-02T09:00:00.014+01:00

Thorgal widoczny na rysunku obok został narysowany przez Olgę Wróbel. Jej pierwszy fanart przygotowany dla Thorgalverse można było zobaczyć w zeszłym tygodniu. Autorka skomentowała swój rysunek słowami: "Tak wyglądałby Thorgal, gdyby był bohaterem mojego bloga". Aby zapoznać się z twórczością Olgi warto tego bloga odwiedzić: http://odmianymasochizmu.blogspot.com.

Wideo promujące album "Statek miecz"

2011-10-31T09:00:00.010+01:00

Wydawnictwo Le Lombard zaprezentowało zapowiedź wideo najnowszego albumu "Thorgala", który na rynku franko-belgijskim będzie miał swoją premierę 4 listopada. Filmik można obejrzeć tutaj.

Wideo promujące album "Raissa"

2011-10-31T09:00:00.009+01:00

Wydawnictwo Le Lombard zaprezentowało zapowiedź wideo pierwszego albumu cyklu "Louve", który na rynku franko-belgijskim będzie miał swoją premierę 4 listopada. Filmik można obejrzeć tutaj.

Tytuł pierwszego albumu "Młodości Thorgala"

2011-10-29T09:00:00.010+02:00

Na odwrocie okładki pierwszego albumu serii "Louve" widnieje zapowiedź pierwszego albumu trzeciej serii wchodzącej w skład "Światów Thorgala", czyli "Młodości Thorgala" ("La jeunesse de Thorgal"). Jego tytuł to "Trzy siostry Minkelson" ("Les trois soeurs Minkelson").

Finał konkursu "Thorgal. Dziecko z gwiazd"

2011-10-28T09:00:00.003+02:00

Prawidłową odpowiedzią na pytanie, jak nazywał się bezzałogowy statek, który zbudowały krasnale, jest Skidbladnir. Nazwa ta pada w historii "Metal, który nie istniał".

Szczęśliwcami, którzy wygrywają ufundowaną przez wydawnictwo Egmont Polska książkę pod tytułem "Thorgal. Dziecko z gwiazd" są: Robert Mieloch oraz Mariusz Olejniczak.

Fanart Specjal nr 7: Olga Wróbel (1)

2011-10-26T09:00:00.008+02:00

Po lewo znajduje się jednoplanszówka przygotowana przez Olgę Wróbel, autorkę znaną z licznych publikacji zinowych (m.in. "Maszin", "JEJU", "Kolektyw"), wciąż czekającą na własny album komiksowy ("Silva rerum"). Wypowiadając się na temat "Thorgala", Olga daje wyraz temu, że stworzony przez nią fanart oparty jest na jej doświadczeniach:

"Thorgala" kupował mi głównie tata, w sklepie na rogu Koszykowej i Emilii Plater, kiedy wychodziliśmy od lekarza/dentysty, przemierzał też wszelkie giełdy w poszukiwaniu płyt dla siebie i brakujących tomów mojej biblioteczki. Być może byłam nieco za mała na przetrawienie tego, co przydarzało się bohaterom. Wiele scen, odrąbanych kończyn i wykrzywionych twarzy nawiedzało mnie po nocach, o czym przezornie nie wspomniałam rodzicom, żeby przypadkiem nie przyjrzeli się przygodom miłych wikingów. Zresztą i tak moje lektury i zainteresowania nie były zbytnio kontrolowane, kiedy byłam dzieckiem nie było internetu, telewizja nadawała programy regionalne i "Kwant" (tak to pamiętam), a książek nieodpowiednich dla mnie najwyżej nie rozumiałam. Piękne, bezpieczne czasy.

Za najlepsze graficznie odcinki uważam "Alinoe" i "Łuczników", po długiej przerwie wydawniczej kupowałam kolejne tomy, ale w okolicach "Klatki" zaczęły mnie przerażać zarówno miałkość/wtórność scenariusza, jak i kreska Rosińskiego, zamieniająca bohaterów w karykatury samych siebie. Kolekcję zakończyłam na "Kriss de Valnor", przechowuję wszystkie zeszyty u teściowej, żeby w stosownym momencie zapewnić odpowiednią dawkę magii, miecza i zgrozy moim dzieciom."

W przyszłym tygodniu pojawi się fanart przedstawiający Thorgala autorstwa Olgi.

Konkurs "Thorgal. Dziecko z gwiazd"

2011-10-21T09:00:00.013+02:00

Zapraszam do wzięcia udziału w konkursie, w którym do wygrania są dwa egzemplarze książki "Thorgal. Dziecko z gwiazd", ufundowane przez wydawcę Egmont Polska.

Aby spróbować swojego szczęścia w losowaniu należy dać odpowiedź na pytanie dotyczące "Thorgala" i wysłać je na adres: jakubsyty@gmail.com. Na nadsyłanie odpowiedzi jest sześć dni. Nazwiska zwycięzców pojawią się za tydzień.

Pytanie brzmi następująco: Jak nazywa się bezzałogowy statek, który zbudowały Krasnale?

Fanart Specjal nr 6: Anna Helena Szymborska

2011-10-19T09:00:00.008+02:00

Kriss de Valnor widoczna na rysunku obok to dzieło Anny Heleny Szymborskiej. Autorka jak dotychczas znana jest z publikacji krótkich form komiksowych w zinach ("B5" czy "Jeju"). Inne jej prace można odnaleźć w internecie na blogu: http://annahelenaszymborska.blogspot.com. Na temat "Thorgala" wypowiada się w następujący sposób:

"Thorgal" był jedną z pierwszych serii komiksowych, na jakich miałam przyjemność się wychować. Ma zapewne spory wkład w moje zainteresowanie kulturą i mitologią nordycką, o łucznictwie nie wspominając. Poza tym, jeśli miałabym wybierać najlepszą kreację kobiecej postaci w komiksie, niewątpliwie byłaby to Kris de Valnor."

Recenzja książki "Thorgal. Dziecko z gwiazd"

2011-10-18T09:00:00.014+02:00

Nie sposób mi ukryć, że to nieobce nikomu wątpliwości dotyczące wszelkiego rodzaju adaptacji stawiają w trudnym położeniu obronę pomysłu przeniesienia świata wykreowanego na planszach kultowego komiksu na kartki książki. Po pierwsze, czemu ma taki zabieg służyć? W zasadzie jest to pytanie retoryczne. Po drugie, wcale nie jest to takie proste zadanie, jak mogłoby się wydawać. O ile warstwę dialogową można bez trudu przetransponować z jednego medium na drugie, o tyle zamiana obrazu na jego opis może być wyczerpująca, nawet dla wyrobionego pisarza. Pozostaje również kwestia spójności, to znaczy ewentualnych zmian w opowiadanej na nowo historii, czy poszerzenia tego, co znalazło się w komiksie – chociażby o przemyślenia bohaterów. Jak sugeruje zapowiedź książki "Thorgal. Dziecko z gwiazd", mamy do czynienia z przygodami tytułowego bohatera wzbogaconymi o "nowe, nieznane dotąd wątki". Niestety chodzi również o ingerencję – znaczną – w oryginalny materiał. Efekt rozczarowuje. A uprzedzenia wcale nie grają w tej opinii największej roli.

Jak nie trudno się domyślić, w omawianej książce francuska pisarka Amélie Sarn przedstawia dzieciństwo Thorgala: od momentu, kiedy Leif Haraldson odnalazł tratwę ratunkową z noworodkiem na pokładzie, do momentu, gdy dorośli Thorgal i Aaricia postanawiają opuścić rodzinną wioskę. W skrócie, są to epizody zaczerpnięte z albumów "Gwiezdne dziecko", "Aaricia", "Zdradzona czarodziejka" oraz "Wyspa lodowych mórz". Już na wstępie warto zaznaczyć, że – według zapowiedzi – zostały one uzupełnione o nieznane dotychczas losy małego Thorgala, między innymi poruszona została kwestia jego relacji z przybraną matką. W myśl zasady „tu się doda, tam się odejmie”, w książce nie znajdziemy motywów zawartych w komiksowych historyjkach "Talizman" czy "Góra Odyna". Jakby tego było mało, niektóre wydarzenia zostały przedstawione w inny sposób, niż w komiksie, co ma swoje następstwa w zupełnie odmiennej ich interpretacji. Na przykład śmierć Leifa Haraldsona powiązana została z planem przejęcia władzy przez Gandalfa Szalonego, ponadto swoją rolę odgrywa w tym Slivia.

Co rzuca się na pierwszy rzut oka podczas lektury, to fakt, że adaptacja pozbawiona jest plastyczności w przedstawieniu opisu wydarzeń czy zarysu charakterystyki postaci. Uważam, że komiksowe kadry narysowane przez Grzegorza Rosińskiego mogły, czy też powinny, posłużyć powstaniu pobudzających wyobraźnię czytelnika opisów przyrody. Oczywiście byłoby nie lada wyzwaniem, ale dlaczego pójście na łatwiznę miałoby być akceptowalne. W tymi miejscu nie zgodziłbym się na kontrargument sugerujący, że mamy do czynienia z książką dla młodszego czytelnika, a w związku z tym szkoda miejsca na „nieciekawe dłużyzny”. W każdym bądź razie na podstawie opisów z książki, bez podparcia się tym, co znajdziemy w komiksie, nawet bujnej wyobraźni dziecka trudno byłoby odtworzyć krajobrazy Northlandu czy też przedstawić sobie podobizny postaci. Jednym słowem autorka wykazała się niedbalstwem, jeśli chodzi o opisy sytuacji i tak dla przykładu znamienna scena ukazująca rozcięcie policzka przykutego do skały Thorgala przez Gandalfa Szalonego nie zawiera w swoim opisie, który policzek bohatera został rozcięty, co miałoby za zadanie służyć przedstawieniu znaku szczególnego tej postaci. Co więcej, jakiś czas potem okazuje się, że Thorgal nosi bliznę na lewym (sic!) policzku. Nie posądzając tłumaczki o błąd (chociaż nic nie jest wykluczone), uważam, że jest to niedopuszczalne wręcz niedopatrzenie ze strony autorki, naruszające rozpoznawalny image głównego bohatera. Miast tego wielokrotnie przeczytać możemy o bliźnie, jaką Thorgal nosi na brzuchu – pamiątce po walce z wężem Nighoggiem.

Największa moja uwaga wobec autorki to jednak tendencja do konfabulacji, które, co gorsza, pozostają w sprzeczności do rzeczywistości przedstawionej w komiksie. Otóż Amélie Sarn pozwoliła sobie na dopisywanie wątków, które kłócą się z tym, co przed laty opowiedział Jean van Hamme. W oko wpaść mogą takie pozornie mało znaczące detale, jak to, że gigant Hjalmgunnar jest rzekomo jednym z wielu gigantów, którzy polują na krasnale, jednak brak spotkania dziesięcioletniego Thorgala z Xargosem zupełnie zaburza kontinuum ukazane w serii komiksowej. Tym oto sposobem, zamiast skupić się na tym, co przed laty napisał belgijski scenarzysta, francuska pisarka sili się na ułożenie zdarzeń według własnego pomysłu oraz na ich powiązanie związkami przyczynowo-skutkowymi, jakie są niekoniecznie do zaakceptowania przez zaznajomionego z oryginalną fabułą czytelnika.

Co gorsza, kreowany przez Amélie Sarn Thorgal wykazuje cechy charakteru, o które nie sposób było go posądzić czytając komiks. Aż trudno uwierzyć, że pisarka wpadła na taki, a nie inny sposób interpretacji zachowań bohatera, czy też motywacji, które nim kierują. Nigdy nie podejrzewałbym, że jako dziecko Thorgal mógł być agresywny wobec innych dzieci, nawet jeśli dokuczano mu z powodu tego, że był obcy. W moim odczuciu zdecydowanie podważa to kreację postaci zrodzonej w wyobraźni van Hamme'a.

Jedna z moich pierwszych refleksji na temat książkowej adaptacji "Thorgala" dotyczy potencjalnego filmu opartego na serii van Hamme'a i Rosińskiego. Gdyby taki film powstał, już teraz widać, że osoba odpowiedzialna za scenariusz mogłaby chyba sobie na wiele pozwolić. Niestety nie rokuje to najlepiej.

A jednak na dzień dzisiejszy istotniejszym pytaniem, jakie warto sobie postawić przy okazji tej publikacji to sens rozbudowania uniwersum "Thorgala", by za wszelką cenę utrzymać jego markę na rynku – drenując go w poszukiwaniu nowej grupy odbiorców. Owszem, wygląda na to, że z "Thorgala" dałoby się zrobić serię książek (pomijając pytanie, po co, pomijając fakt, że taka seria już powstaje), natomiast wymagałoby to zdecydowanie większych nakładów pracy niż te, które w proces powstawania omawianej książki włożyła jej autorka. Ciekawe, a jednocześnie niepokojące jest to, jak do fabuły niniejszej powieści odniosą się scenarzyści, którzy w ramach "Światów Thorgala" mają opowiedzieć o młodości Thorgala. Amélie Sarn wkroczyła na niezbadane dotychczas wody jako pierwsza, na tyle nieostrożnie, że zmąciła ich powierzchnię.

Najważniejsze jest jednak to, że czytelnik dostaje do ręki produkt, który mając u swoich podstaw dzieło bardzo dobre, sili się na wprowadzenie jak najwięcej odautorskich zmian, a jako że nie zostało to podparte warsztatowo skutek jest mizerny. Na ten moment książka, którą odstawiam z niesmakiem na półkę, cieszy mnie jedynie okładką – specjalnie na tę okazję namalowanym przez Grzegorza Rosińskiego obrazem.

"Thorgal. Dziecko z gwiazd"

Tytuł oryginału: "L'Enfant des étoiles"

Autor: Amélie Sarn

Tłumaczenie: Joanna Schoen

Wydawca: Egmont Polska
Data publikacji: 09.2011
Wydawca oryginału: Milan Presse
Rok wydania oryginału: 10.2009
Liczba stron: 280
Format: 14x28 cm
Oprawa: miękka/twarda
Cena: 29,99 zł/39,99 zł

Pięć pierwszych plansz z "Louve"

2011-10-17T09:00:00.003+02:00

Na oficjalnej stronie wydawnictwa Le Lombard można zapoznać się z pierwszymi planszami zapowiadanego na 4. listopada premierowego albumu serii "Louve" zatytułowanego "Raissa". Aby je przeczytać należy kliknąć ten link.

Wywiad z Grzegorzem Rosińskim

2011-10-14T09:00:00.006+02:00

Jednym z gości XXII edycji łódzkiego Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier był Grzegorz Rosiński. Przy tej okazji udało się przeprowadzić z nim dłuższą rozmowę na temat „Thorgala” i artystycznych planów na przyszłość:

Jak pracowało się Panu nad najnowszym albumem "Thorgala"?

Dokładnie tak, jak nad każdym innym.

Czyli Yves Sente nie zaskoczył Pana czymś szczególnym.

Nie. Można powiedzieć, że rutyna, codzienność, wszystko jest w porządku, jakość gwarantowana. No czym on może mnie zaskoczyć? Ja zresztą nie chcę zresztą być zaskakiwany, nie chcę wiedzieć, kto kogo zabił w historii, a po prostu wyczulać się na tekst i przekazywać te emocje na czytelnika obrazkami, żeby to było prawdziwe takie, żeby to były prawdziwe emocje. Więc mówię mu… Właściwie nic mu nie mówię. Ja nie mam specjalnie kontaktu ze scenarzystami, rzadko się spotykamy, więc jak się widzimy rozmawiamy o wszystkim, tylko nie o naszej historii, nie o pracy. Zresztą tak było ze wszystkimi scenarzystami, z jakimi pracowałem, z van Hamme’em było podobnie. Spotykaliśmy się i rozmawialiśmy o różnych sprawach, najmniej o robocie.

A jak się Panu podobał powrót do scenerii dalekiej północy, gdzie rozgrywa się akcja tej części serii?

To było zamierzone, ponieważ czułem się trochę głupio w świecie nastolatków z Jolanem i chciałem się z tego wreszcie wyrwać i wrócić do mojego normalnego świata. To był powrót do pewnej naturalności.

Czy zatem uważa Pan, że błędem było rozwijanie wątku przygód Jolana na łamach "Thorgala"?

Nie ma żadnych błędów. Powiem więcej: błędy są chciane. Błędy są potrzebne czasami po to, żeby bardziej panować nad sytuacją, żeby unikać ich na przyszłość.

Czyli teraz czytelnik dostanie większą porcję przygód Thorgala a mniejszą Jolana.

Nie, dostanie wszystko, tylko że niekoniecznie ja będę to rysował. Ja chcę się skupić na bohaterach, którzy są bliżsi mojej generacji, natomiast sprawy na przykład Louve zostawiam innym. Młodość Thorgala będzie rysował jeszcze inny rysownik. Mam już plansze kontrolne, będziemy pracować na razie razem na tym, trochę tak jak ze Zbyszkiem Kasprzakiem w "Yansie".

Jak wyglądał dobór artystów pracujących nad seriami odpryskowymi? Jaki miał Pan wpływ na to, że to właśnie Giulio de Vita narysował przygody Kriss de Valnor?

Miałem na to decydujący wpływ. "Światy Throgala" stworzyliśmy po to, żebym pracował swoim rytmem, natomiast żebym miał pełną kontrolę i permanentny kontakt z najlepszymi autorami, jakich nam się udało ściągnąć. Wymagało to bardzo wielu konsultacji i prób. Przez cały proces przewinęła się masa autorów, którzy rysowali plansze testowe; bardzo znanych autorów zresztą, którzy nie pasowali nam do świata "Thorgala". Nie byli to amatorzy żadni; byli Włosi inni, poza de Vitą, był jakiś Anglik, ale to nam nie pasowało jakoś do tego klimatu, no i teraz mamy dwóch pewnych rysowników, jeden jest prawie pewny…

Pewniakami są de Vita i Surżenko.

Jest jeszcze rysownik francuski Parnotte (Joël Parnotte – dop. JS), z którym spróbujemy się jakoś zgrać. Ale on ma pewne trudności z przejściem ze swojego świata na świat Thorgala. Swoje albumy robił takie bardzo lekkie, a tutaj ma tremę ogromną. I trochę jest spięty. Ale to mu przejdzie, bo widzę, że… W każdym razie mamy teraz ciągle konsultacje.

Dlaczego rysownicy, którzy zostali zaangażowani do tworzenia spin-offów nie kolorują ich sami? W proces tworzenia "Thorgala" została ponownie włączona Grażyna Kasprzak.

To jest jakby naturalne, dlatego że ona tworzyła pewien klimat barwny "Thorgala" od dziewiętnastego bodajże albumu. W "Światach Thorgala" naszym zadaniem nie była maksymalna różnorodność, żeby to było w różnych szalonych stylach rysowane. Chodziło nam o to, żeby to było jak najbardziej spójne. Dlatego to naturalne, żeby ona, która się zajmowała "Thorgalem", robiła to teraz dla innych rysowników. Mnie straciła zupełnie. Odkąd zacząłem malować sam, nie miała nic do roboty, więc teraz to kontynuuje. Ale obawiam się, że może nie dać rady, dlatego jeszcze ktoś będzie ten kolor robił. Natomiast nie będzie to kolor komputerowy.

W "Thorgalu" nie ma żadnego komputera. I nigdy nie będzie. Byłoby idiotyzmem robienie historii w zamierzchłych epokach w komputerze. To jest narzędzie, które nie jest naturalne w tym świecie. Patykiem można raczej poskrobać niż komputerem. Historie o robotach, jakieś tam futurystyczne, jak najbardziej; samochody sobie można na komputerach robić. Poza tym ja nie chcę żeby to Pan Photoshop robił, bo to nie jest żaden rysownik dla mnie. Ja nie zatrudniam Photopshopa do tego. Wszyscy robią tak samo teraz. To jest głupota. Co im zostaje z tego, no? Co im z tego przyjdzie?

Mnie takie pytania zadawano, jaki ja bym młodym autorom komputer polecił, jaki program. No to ja mówię program taki, który jest tutaj – w mózgu. Bo jak przekonać odbiorcę, czytelnika za pomocą komputera, że to jest prawdziwe, że ktoś przy tym był. Wiadomo, że był – robił to przy komputerze. Ale teraz wszyscy tak samo robią. Jest to samobójstwo dla autorów.

Czy Zbigniew Kasprzak był rozpatrywany jako potencjalny rysownik któregoś ze spin-offów "Thorgala"?

Nie, nie, dlatego że... Kiedyś go spytałem nawet, zasugerowałem mu, czy on by nie przyłączył się do nas, do przygód thorgalowych, to się tak zdenerwował strasznie… I słusznie. Ja na jego miejscu też bym nie chciał tego ciągnąć. Już wystarczy, że "Yansa" robił.

Robi Pan sobie teraz przerwę od "Thorgala" i ma w planie coś innego?

Nie, nie. To znaczy ja sobie przerwy robiłem zawsze, ale nie żebym miał sobie „Thorgala” odkładać na bok. On równolegle istnieje, funkcjonuje, czekam aktualnie na scenariusz następnego albumu, ale mam teraz na to więcej czasu, bo dwa lata. A w międzyczasie coś będę dłubał na pewno.

Co to będzie?

Robię ilustracje.

Skarbek?

No niezupełnie. To wyszło ze Skarbka. Ale ja jeszcze nie mogę powiedzieć, że będę to robił i kiedy, bo musze najpierw zapoznać się ze scenariuszem. Pierwotnie to miał być rodzaj kontynuacji, ponieważ chcieliśmy zrobić w Skarbku historię II wojny, 100 lat później, 1943 rok. To miało być nawiązanie tekstowe, poszukiwania jakichś tam skarbów z epoki hrabiego Skarbka przez nazistów, przez Amerykanów, przez wszystkich. Ale w rezultacie wyszła historia w rodzaju "Złota dla zuchwałych". Więc daliśmy sobie spokój. Powiedziałem: Słuchaj, nie nawiązujmy do Skarbka, zróbmy dobrą historię z II wojny światowej, bo nie robiłem tego jeszcze właściwie, czy też od dawna nie miałem okazji sobie porysować moich… Wykorzystać mojej wiedzy na temat tych wszystkich samolotów, czołgów, uniformologii z tamtej epoki.

Będzie to pojedynczy album czy podobnie jak "Zemsta Hrabiego Skarbka" dyptyk.

To nie będzie klasyczny komiks.

Jakaś eksperymentalna forma?

Ja zawsze eksperymentuję. Jeśli mogę. W "Thorgalu" nie mogę eksperymentować, bo czytelnicy się zawsze dopominali, żebym rysował tak, jak kiedyś rysowałem. Każda próba doskonalenia czegoś, wyjścia poza moje początki, była uważana jako zdrada. Dlatego tu byłem przyblokowany. Stąd robiłem inne rzeczy na boku, inne historie, inaczej, zawsze inaczej. Tylko że to było wciąż takie dość tradycjonalne, a ja chcę pójść na coś zupełnie nowego. Jak młody autor gniewny.

Ja jestem ciągle rozdarty między różne chęci: malowanie obrazów, robienie ilustracji, robienie komiksów; porzeźbiłbym sobie chętnie. Postanowiłem zrobić od nowa całą serię "Thorgala", to znaczy do każdego albumu porobić dodatkowe ilustracje. Kiedy robiłem "Western", wmontowałem w album obrazy olejne, które namalowałem w stylu epoki. Chcę tak samo zrobić z całą serią "Thorgala", żeby wszystkie wznowienia starych albumów miały taki dodatkowy materiał, którego nikt nie widział jeszcze, poza oryginałami na wystawach. I będę tak chciał zrobić tych obrazów… Muszę zrobić 4 rozkładówki na album, żeby można go było odpowiednio złożyć do druku. 4 razy 35 – powiedzmy, bo będą kolejne albumy do tego czasu – to jest…

140.

140… (śmiech). No to muszę namalować 140 obrazów olejnych. Dużych dosyć, bo takie mi sprawiają przyjemność. Poza, wiadomo, innymi rzeczami, które mam do roboty. To taka jest moja przyszłość.

A czy przyszłość "Thorgala" jest w jakimś sensie ograniczona? Czy liczba spin-offów będzie ciągnięta w nieskończoność?

Nie można planować. To jest żywa historia. Będziemy ją dostrajać do sytuacji w czasie bieżącym. Wszystko będzie zależało od tego, czy rynek to połknie, czy będzie tego chciał. To znaczy rynek to jest mniej ważny, ważna jest publiczność.

Yves Sente przejął pisanie scenariuszy do serii "XIII". Czy jest następcą van Hamme’a?

Van Hamme jest trochę niezastąpiony na scenie. Należy do czterech największych scenarzystów w historii komiksu europejskiego, przynajmniej z tej strefy francuskiej. Goscinny, Charlier, Greg i van Hamme – to jest ta czwórka największych nazwisk w historii komiksu. Bardzo trudno być następcą kogoś takiego. Yves Sente jest następcą o tyle, że rysuje jego postaci.

A jak to się stało, ze van Hamme sprzedał swoje prawa do "Thorgala"?

No trochę mi zrobił dowcip… Ale w dalszym ciągu się bardzo przyjaźnimy. Przyznam, trochę mi szyki popsuł, ale ja się nie dałem na to nabrać i nie sprzedałem swoich praw. A miałem naciski bardzo duże, żeby się tego pozbyć. Przede wszystkim nie potrzebuję pieniędzy, bo nie mam potrzeb żadnych. Jestem taki raczej… Lubię spaghetti, lubię moje stare Subaru i mam dach nad głową, to po co mi pieniądze. Nie mam żadnej żarłocznej kochanki. Oddałbym pewnie potrzebującym, jakbym miał jakieś pieniądze, bo to była duża suma, żeby takie logo sprzedać.

Ja chcę coś tworzyć. Ja chcę nie mieć pieniędzy, żebym nie był motywowany do tego przez pieniądze. Bo trzeba być idiotą rzeczywiście, żeby mając forsę pracować. Po co pracować, jak się nie potrzebuje?

Czy pan tworzy z innych pobudek.

Bo ja jestem inny trochę.

Jak się Pana zdaniem udała impreza w szwajcarskim Saint-Ursanne? I Pana wystawa na tej imprezie.

Bardzo fajnie. To było wielkie święto średniowieczne w całym mieście. Pozdejmowano wszystkie rynny, znaki drogowe, nie było śladu cywilizacji, żadnego samochodu nie było. Tak to wyglądało na otwarciu tej wystawy. Dostałem klucze do bramy miasta. Sama wystawa bardzo fajna, a właściwie dwie wystawy, bo w dwóch miejscach. Po pierwsze wystawiono obrazy – razem ze szkicami – robione dla muzeum Cinquantenaire w Brukseli. To obrazy przedstawiające chrzest Clovisa, Childerka ze swoją armią Merwingów, wioskę Merowingów. Wystawione zostały oryginały, bo w muzeum w Brukseli są tylko kopie, znaczy się reprodukcje. Nie stać ich było na zakup oryginałów. Ale głownie Thorgal tam był, wszystko toczyło się pod znakiem Thorgala, cała historia od pierwszej planszy, takie różne ciekawostki.

Czy tego typu wydarzenia mają możliwość zaistnieć po raz kolejny?

Tak. Teraz prowadzę rozmowy, ponieważ szykuje się takie centrum… Jeszcze nie wiem gdzie, bo mam kilka propozycji, kilka miast się o to stara, żeby zrobić muzeum. Mowa o stałej ekspozycji, którą będzie można przenieść, jak gdzieś będzie organizowana moja wystawa, a w między czasie zrobić wystawę kogoś innego. To są wszystko projekty, które są bardzo realne, dlatego już mogę o tym powiedzieć, bo to prędzej czy później nastąpi. Raczej prędzej niż później.

Trzy plansze z nowego "Thorgala"

2011-10-11T09:00:00.004+02:00

Wydawnictwo Egmont zaprezentowało trzy plansze (nr 3, 6 i 9) z polskiego wydania najnowszego albumu serii "Thorgal" zatytułowanego "Statek miecz", który swoją premierę będzie miał 28. listopada. Można je obejrzeć poniżej:

Trzy plansze z "Louve"

2011-10-11T09:00:00.003+02:00

Wydawnictwo Egmont zaprezentowało trzy plansze (nr 3, 6 i 10) z premierowego albumu serii "Louve" zatytułowanego "Raissa", który swoją premierę będzie miał 28. listopada. Można je obejrzeć poniżej:

Fanart Specjal nr 5: Marek Rudowski

2011-10-05T09:00:00.029+02:00

Autorem widniejącego obok rysuhttp://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=5674513863873105208&postID=4845155141556175230nku jest Marek Rudowski. Swoje prace publikował między innymi w "Magazynie Fantastycznym", jest współtwórcą "Scen z życia murarza", brał udział w powstawaniu serii "Dom Żałoby". Aby szerzej zapoznać się z jego dokonaniami, nie tylko na polu komiksu, warto odwiedzić internetowe portfolio pod adresem: http://www.rudowscy.com/marek. O "Thorgalu" i pomyśle na fanart Marek wypowiada się w następujący sposób:

"Moja przygoda z Thorgalem rozpoczęła się w roku 1989, kiedy to w moje ręce ośmiolatka wpadły albumy "Alinoe" i "Kraina Qa". Komiksy te wywarły na mnie ogromny wpływ. Do dziś mam dreszcze na samo wspomnienie zielonowłosego Alinoe. Przez długi czas Thorgal towarzyszył mi nie tylko jako lektura, ale również jako wzór rysunku. Później przyszły inne komiksy i inni rysownicy, ale Grzegorz Rosiński wciąż pozostaje jednym z najlepszych. Skłamałbym, gdybym nie przyznał, że duży udział w popularności czarnowłosego dziecka gwiazd miały dla mnie również przewijające się przez karty opowieści towarzyszki przygód Wikinga. Z tego powodu mój hołd naszemu rodzimemu twórcy chciałbym złożyć poprzez fanart dwóch żon Thorgala: Aaricii i Kriss de Valnor."

Zapowiedź fabuły "Statku-Miecza"

2011-09-23T09:00:00.011+02:00

Jak wynika z notek wydawniczych zapowiadających najnowszy album "Thorgala" (Le Lombard oraz Egmont Polska), podczas podróży w pogoni za porywaczami Aniela, główny bohater podejmie się samobójczej misji, by ratować dawną znajomą, a akcja komiksu rozegra się w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Tymczasem Jolan i jego towarzysze zakończą misję zaaranżowaną przez Manthora, co postawi Thorgala w centrum przedstawionych wydarzeń.

Fragment książki "Thorgal. Dziecko z gwiazd"

2011-09-22T09:00:00.022+02:00

Poniżej można się zapoznać z początkowym fragmentem książki "Thorgal. Dziecko z gwiazd", która 21. września ukaże się nakładem wydawnictwa Egmont Polska. Autorką nowelizacji komiksowej serii stworzonej przez Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego jest Amélie Sarn.

Prolog

Spienione fale kotłowały się nad nimi podobne do wygłodniałych morskich potworów. Zostali tylko oni. Dziewięć innych drakkarów zatonęło, roztrzaskały się i zmiażdżyły je uderzenia potężnych fal twardszych niż skały. Ze stu dwudziestu wikingów, którzy wyruszyli, żeby grabić, mordować, zdobywać i powrócić zwycięsko z łupami, zostało tylko piętnastu. Przez trzy dni i trzy noce Leif Haraldson stał przy sterze. Pozostali porzucili wiosła, i tak w większości strzaskane, i zawinięci, w co kto miał, chronili się przed masami wody przelewającymi się przez burtę. Zaniechali walki. Potężni wikingowie, władcy mórz i prądów morskich, zostali pokonani. Bogowie przestali im sprzyjać. Przed wyprawą Leif tak wiele im obiecywał: opowiadał o nieznanych krainach, o wioskach, gdzie pasą się stada tłustych krów, gdzie pod okiem dorodnych kobiet bawią się pyzate dzieci, a świątynie pełne są bezcennych kosztowności. Przywoływał kuszące obrazy niezliczonych skarbów, które zdobędą, uczt i pijatyk, a wszystko to ukoronowane chwałą zdobytą mieczem. Teraz Leif przeklinał w duszy tamte chwile. Poprowadził tych ludzi na zgubę, przez niego nie dostąpią zaszczytu przebywania w Walhalli. Tylko bojownicy polegli w boju mają do tego prawo, a jak tu walczyć z rozszalałym morzem?

Na dziobie drakkara chroniony przez wysoką burtę Gunnar, kapłan czarownik, mamrotał niezrozumiałe słowa. Była to ostatnia próba zwrócenia się do bogów z prawdziwą rozkoszą miotających tą łupinką, na której nieustraszeni wojownicy gotowali się na śmierć. Leif też czuł potrzebę zwrócenia się do Odyna, najważniejszego z bogów, ale nie po to, żeby coś uzyskać czy prosić o litość. Odyn i tak był bezlitosny. Nie, Leif chciał mu się przeciwstawić, domagał się prawa do walki z nim jak równy z równym… Niebo poczerniało, wściekłe podmuchy wiatru pędziły chmury, ale nie pojawiła się ani jedna gwiazda, żeby im wskazać, gdzie się znajdują. Ich drakkar został otoczony przez najgroźniejszego wroga, musiał przeciwstawić się niekończącemu się i niedającemu nadziei natarciu szarych bałwanów z białymi grzywami. Leif, kurczowo trzymając ster, nie chciał się jednak poddać.

- To twoja wina! − Jeden z ludzi o blond włosach i potężnym karku odrzucił okrywający go koc i podniósł się, wskazując palcem Leifa. Gandalf Szalony! Stanął na rozstawionych szeroko nogach, patrząc hardo na Leifa. − To twoja wina, Leifie Haraldsonie − powtórzył głośno, z trudem przekrzykując ryk nawałnicy. − Oszukałeś nas, opowiadając bzdury o podbojach i przygodach! Poprowadziłeś nas na śmierć bez walki i chwały! Gdzie są skarby, o których rozprawiałeś z takim zapałem? Czy znajdziemy je w brzuchach ryb, które wkrótce pożywią się naszymi ciałami?

W szarych oczach Gandalfa igrał błysk szaleństwa, któremu zawdzięczał swój przydomek. W walce niejeden raz udowodnił, iż nie ima się go żelazo. Jego odwaga i dzikość nie miały sobie równych, a była to dzikość bezrozumna, podobna do furii berserków. Gandalf od dawna podważał autorytet Leifa, chełpiąc się wielką liczbą zabitych przez siebie ludzi, a także dokonanych najazdów i wypraw wojennych. Na każdym zgromadzeniu przeciwstawiał mu się lub próbował go ośmieszyć. Zarzucał mu, że to przez niego wspólnota zaczęła zajmować się uprawą i hodowlą, że zmienił wojowników w rolników. Częściowo z tego powodu Leif zorganizował tę wyprawę. I nie przypadkiem zależało mu na tym, by Gandalf płynął na tym samym drakkarze co on, bo dzięki temu mógł mieć go na oku. Teraz jednak byli bliscy zguby i wkrótce staną przed bogiem morza Aegirem.

- Ponad stu naszych nie żyje i błąkają się teraz gdzieś po drodze do Helu! − wrzeszczał Gandalf. − Czy możesz doprowadzić nas do Northlandu, czy tego też nie potrafisz dokonać?

Wikingowie skuleni na pokładzie statku, udręczeni głodem i pragnieniem, zaczęli zrzucać okrycia. Gandalf ubrał w słowa ich myśli. Śmierć nie była im straszna, ale lękali się sądu bogów nad ludźmi, którzy nie umarli w heroicznej walce, i tego, że zostaną skazani na nieskończone błądzenie po zawiłych labiryntach Helu.

- No i co, Leifie! − grzmiał Gandalf. − Czy potrafisz doprowadzić nas z powrotem do naszych domów?

Pięści Leifa mocniej zacisnęły się na sterze.

- Dlaczego pragniesz obciążyć mnie odpowiedzialnością za gniew bogów? Lepiej byś zrobił, pomagając mi utrzymać ster! Nawałnica nie będzie trwała wiecznie, jest nadzieja, że ujdziemy z niej z życiem!

- Słyszycie go?! − Gandalf zwrócił się do grupki piętnastu ludzi, którzy wstawali jeden za drugim. − Posłuchajcie, co on gada! Jam Gandalf Szalony, a on jest Leif Zarozumiały, który uważa się za mocniejszego od bogów. Nie widzisz, że nasz los jest przesądzony? Nigdy nie powinniśmy byli ci zaufać, nigdy nie powinniśmy byli powierzyć ci naszego życia! Czy pomyślałeś kiedykolwiek o naszych rodzinach, o żonach i dzieciach, które zostawiliśmy bez obrony na pastwę łupieżców z obcych klanów? Zginiemy tutaj, nawet jeżeli…

- Może jest jakiś ratunek.

Gunnar, stary kapłan czarownik, wsparł kościstą i trzęsącą się rękę na krawędzi burty. Miał być ich przewodnikiem, pośrednikiem między nimi a bogami, i doprowadzić ich szczęśliwie do celu podróży. On także zawiódł, bogowie zadrwili sobie z niego.

Gandalf spiorunował go wzrokiem.

- Ratunek? Jaki?

- Doznajemy gniewu Aegira, ponieważ ofiary, które złożyliśmy mu przed wyprawą, nie zadowoliły go. On żąda więcej ofiar i daje nam to wyraźnie do zrozumienia.

- Co chcesz, żebyśmy mu dali, starcze?! − wykrzyknął Olaf, syn Ingolfa. − Dzisiaj nawet my sami nie mamy nic do jedzenia! Czy widzisz jakieś krowy na naszym drakkarze? Świnie? A może kury, które moglibyśmy zarżnąć, żeby ułaskawić Aegira?

Gunnar zacisnął szczęki, silne uderzenia wiatru szarpały jego długą brodę, a strumienie morskiej wody chłostały twarz.

- Mówię o ofierze z ludzi − oznajmił. − O złożeniu w ofierze człowieka.

- Oszalałeś, Gunnarze!?

Leif wciąż nie wypuszczał steru z rąk. To była jego ostatnia nadzieja. Ster stał się czymś najważniejszym, na podobieństwo Yggdrasila, świętego jesionu będącego osią świata, sięgającego korzeniami aż do Asgardu, miejsca, w którym przebywają bogowie. Trzymał się go kurczowo, jakby tylko on mógł go uratować. Uratować przed nawałnicą, pogardą ludzi i szaleństwem, które ich ogarnęło.

- Oszalałeś, Gunnarze − powtórzył. − Wikingowie dawno temu zaprzestali składania ofiar z ludzi! Nie uważasz, że już wystarczająco wielu naszych straciło życie?

- A ja uważam, że to przedni pomysł!

Gandalf zbliżył się do Leifa z twarzą wykrzywioną gniewem.

Fanart nr 15: Marcin "xulm" Surma

2011-09-21T09:00:00.004+02:00

Najnowszy fanart przedstawiający Thorgala przygotował Marcin "xulm" Surma, autor znany między innymi z publikacji w "Kartonie" (seria "168"), "Maszinie" czy internetowego komiksu "Vault 12", który można przeczytać na jego stronie internetowej http://xulm.pl. O swojej przygodzie z "Thorgalem" Marcin wypowiada się w następujący sposób:

"To musiała być pierwsza połowa lat dziewięćdziesiątych. Zaczytywałem się wtedy do upadłego w rewelacyjną kolekcyjkę, która już wtedy znajdowała się w naszym mieszkaniu -- kolejne "Thorgale", od "Gwiezdnego Dziecka" po "Aaricię" oraz wspomniany już tutaj wielokrotnie fragment "Relaxu" (z którego ja najlepiej pamiętam jednak stronę z lodowym drakkarem wśród mgły i rudą czarodziejkę wchodzącą do mroźnej, skandynawskiej wody). Później co prawda pomalutku poznawałem pozostałe albumy, i większość wspominam bardzo ciepło, ale to własnie ten cykl w klamrze albumów o dzieciach wspominam najgoręcej.

Wciąż jednak moje wewnętrzne dziecku burzy się na myśl o tym, że Thorgal jeszcze nie znalazł jeszcze złotego kombinezonu taty ani tym bardziej nie poleciał jeszcze w kosmos! W końcu ileż można czekać, prawda?"

Pięć pierwszych plansz z nowego "Thorgala"

2011-09-20T09:00:00.004+02:00

Na oficjalnej stronie wydawnictwa Le Lombard można zapoznać się z pierwszymi planszami zapowiadanego na 4. listopada najnowszego albumu serii "Thorgal" pt. "Statek-Miecz". Aby je przeczytać należy kliknąć ten link.

Wywiad z Giulio de Vitą

2011-09-17T09:00:00.046+02:00

Giulio de Vita to włoski grafik. Na rynku franko-belgijskim znany jest między innymi z takich serii jak "James Healer" (rysowanej do scenariusza Yvesa Swolfsa) czy "Wisher" (rysowanej do scenariusza Sébastiena Latoura). Giulio jest również autorem ilustracji cyklu "Kriss de Valnor" pisanego przez Yvesa Sentego, którego pierwsza część "Nie zapominam nigdy!" miała premierę niemalże rok temu. Aby lepiej poznać twórczość autora warto zajrzeć na jego stronę znajdującą się pod adresem: www.giuliodevita.it. A oto co udało się dowiedzieć od Giulio na temat jego wspomnień z lektury "Thorgala" i wrażeń związanych z dołączeniem do ekipy rozbudowującej to uniwersum:

Czy "Thorgal" jest popularny we Włoszech?

Nie tak bardzo jak we Francji i w Polsce, ale jest dobrze znany.

Czytałeś "Thorgala" jako dziecko czy spotkałeś się z tym tytułem dopiero jako artysta funkcjonujący na rynku franko-belgijskim?

W latach 80. we Włoszech ukazywał się magazyn, który publikował "Thorgala" i naprawdę lubiłem ten komiks, nawet jeśli nie przeczytałem wszystkich odcinków. W każdym razie artystyczne dokonania Rosińskiego bardzo na mnie wypłynęły i sprawiły, że zostałem rysownikiem operującym realistyczną kreską. Kiedy w 2000 roku zacząłem tworzyć na rynek francuski zdałem sobie sprawę z tego, jak duży jest sukces "Thorgala". Później, gdy Le Lombard zaproponował mi pracę nad thorgalowym uniwersum, byłem bardzo zadowolony i przestudiowałem wnikliwie całą serię.

Który album "Thorgala" przeczytałeś jako pierwszy i jakie były wówczas Twoje wrażenia – szczególnie te artystyczne?

Nie pamiętam. Ale mogę powiedzieć, że jako pierwszych przestudiowałem "Łuczników", gdzie Kriss de Valnor pojawia się po raz pierwszy... I ten odcinek "Thorgala" jest głęboko powiązany z komiksami, które rysuję. Prawdę powiedziawszy, w rysowanych przeze mnie albumach znajdują się kadry ukazujące na nowo pewne konkretne momenty z "Łuczników".

Jak to się stało, że zostałeś artystą pracującym nad "Kriss de Valnor"?

Od czasu mojego debiutu na rynku franko-belgijskim w Soleil i sukcesie "Dekalogu" w Glènat, zawsze pracowałem dla Le Lombard, gdzie doświadczam profesjonalizmu w podejściu do pracy i wielu ludzkich uczuć. Dla Le Lombard stworzyłem serie "James Healer" oraz "Wisher". Mimo wszystko powszechnie uważano, że nie zostałem tak naprawdę doceniony jeśli chodzi o wyniki sprzedaży tych komiksów, nawet jeśli były to dobre wyniki. Właśnie dlatego wydawca zaproponował mi udział w projekcie, o którym mowa. Zawsze uwielbiałem Rosińskiego i potrzebowałem wyzwania, aby przetestować swój talent. Byłem bardzo szczęśliwy móc zaakceptować tę propozycję i pracować z najlepszą ekipą profesjonalistów i artystów, jak również sprawdzić, czy jestem na tym samym poziomie co oni czy też nie.

Co myślisz o pomyśle eksploracji uniwersum "Thorgala"? Mam na myśli tworzenie serii pobocznych?

To zależy od tego, jak mają się sprawy. Jeśli mamy do czynienia jedynie z chęcią "wyciskania cytryny", wtedy mi się takie coś nie podoba, ale w tym przypadku chodzi o chęć powiedzenia czytelnikom tych wszystkich rzeczy, na które oryginalni autorzy nie mieli czasu. Grzegorz i Yves sprawują dużą artystyczną kontrolę, aby utrzymać pierwotnego ducha "Thorgala". Cieszę się, że jestem częścią tego projektu, ponieważ jest to wciąż autentyczne i szczere, nawet jeśli jest to bestseller i stoi za tym duży biznes.

Do jakiego stopnia chciałeś naśladować styl Grzegorza Rosińskiego rysując "Kriss de Valnor"? Czy było to w jakimś stopniu sprowokowane, żeby Twoje rysunki były podobne do tego, co czytelnik zna z pierwotnej serii?

Nie powiedziałbym, że naśladuję Grzegorza. Przez miesiąc studiowałem postaci, dekoracje, itp. Ale sam Grzegorz powiedział mi, abym był sobą. Oczywiście jestem wielkim fanem jego pracy, pozostaję pod jego wpływem, ale byłem bardzo szczęśliwy czytając krytyków, którzy zauważyli i docenili to, ze nie kopiowałem "Thorgala", lecz przetworzyłem go, podchodząc do serii z szacunkiem, a jednocześnie dodając coś oryginalnego. W każdym bądź razie nigdy nie zaakceptuję bycia klonem, mam za sobą dwudziestopięcioletnią karierę, mam swoją własną artystyczną osobowość i godność.

Dlaczego to nie Ty zająłeś się kolorami w "Kriss de Valnor"?

Aby zachować konkretny przekaz ciągłości z oryginalną seria podjęliśmy kilka decyzji: 1) zachowujemy to same logo; 2) autorem okładek zawsze będzie Rosiński; 3) kolorystą będzie osoba, która nakładała w "Thorgalu" nim Rosiński zmienił styl na malarski.

Jak podobają Ci się kolory Grazy na Twoich szkicach?

Bardzo. I myślę, że jej praca jest nieodzowna, by utrzymać atmosferę oryginalnej serii.

Czego czytelnik może spodziewać się po drugiej części "Kriss de Valnor"?

Czytelnik pozna dorastającą Kriss, rozkwitającą w seksownego vampa, jakiego wszyscy znamy. Rozwiniętych zostanie kilka wątków z przeszłości bohaterki, ale przede wszystkim będzie to początek dla jej nowych przygód.

Czy pewnego dnia chciałbyś odwiedzić Polskę i rozdać parę autografów?

Będę bardzo szczęśliwy móc odwiedzić wasz piękny kraj i spotkać polskich czytelników. Wiem, że są nadzwyczajny! Do zobaczenia!

Fanart Specjal 4: Adam Święcki (2)

2011-09-14T09:00:00.007+02:00

Kriss de Valnor przedstawiona na rysunku obok jest dziełem Adama Święckiego. To drugi fanart tego autora zamieszczony na blogu. Inne prace Adama (nie tylko komiksowe) można obejrzeć na jego digartowym profilu: http://astar.digart.pl.

Polska okładka "Raissy"

2011-09-10T09:00:00.002+02:00

Wydawnictwo Egmont zaprezentowało polską okładkę pierwszego albumu cyklu "Louve" zatytułowanego "Raissa". Komiks trafi do sprzedaży 14.11 i będzie dostępny w miękkiej oraz w twardej oprawie.

Polska okładka "Thorgala"

2011-09-10T09:00:00.001+02:00

Wydawnictwo Egmont zaprezentowało polską okładkę najnowszego albumu serii "Thorgal" zatytułowanego "Statek miecz". Komiks trafi do sprzedaży 14.11 i będzie dostępny w miękkiej oraz w twardej oprawie.

Fanart Specjal 3: Adam Święcki (1)

2011-09-07T09:00:00.006+02:00

Ilustrację widoczną obok wykonał Adam Święcki. Adam jest między innymi twórcą serii "Przebudzone Legendy", która jak dotychczas składa się z trzech albumów: "Dziewanna", "Lewiatom" oraz "Szeptucha". Inny pełnometrażowy komiks jego autorstwa to "Wilcze sny". Na temat swoich początków z serią "Thorgal" wypowiada się w następujący sposób:

"Nie będę oryginalny, gdy powiem, że moja przygoda z Thorgalem zaczęła się od "Relaxu". Potem przyszedł czas na albumy. Pamiętam, gdy pojawiła się "Strażnicza kluczy" w twardej oprawie. Trzy dni biłem się z myślami czy kupić i skąd wziąć pieniądze? Album kosztował 30'000 zł. Zwykłe, miękko okładkowe były dotychczas w cenie 7'000 zł. Twarda okładka i kredowy papier. Ten komiks był jak z kosmosu. Czytałem go już w drodze z księgarni do domu. Mocną stroną serii "Thorgal" są dla mnie postacie drugiego i trzeciego planu. Dlatego na nie postawiłem w swoich ilustracjach."

W istocie, Adam nadesłał dwie prace. Pierwsza przedstawia Alinoe. Druga pojawi się na blogu za tydzień.

Drugi "Thorgal" w kolekecji "Magnum"

2011-09-05T09:00:00.002+02:00

Nakładem wydawnictwa Le Lombard ukazał się drugi zbiorczy tomik "Thorgala" wydawanego w kolekcji "Magnum". Wewnątrz znajdują się albumy "Czarna galera", "Ponad Krainą Cieni" oraz "Upadek Brek Zarith". Liczący sobie 144 strony komiks w pomniejszonym formacie (18,5 x 24,5 cm) kosztuje 19,90€. Okładka pochodzi z drugiej części nowelizacji serii przygód Gwiezdnego Dziecka, której autorką jest Amélie Sarn. Autorem ilustracji jest Grzegorz Rosiński.

Fanart nr 14: Tomasz Mering

2011-08-31T09:00:00.006+02:00

Autorem znajdującej się obok jednoplanszówki jest Tomasz Mering. Przygotowanemu przez niego fanartowi bliżej nawet do fanfiction. Tomasz jest autorem licznych krótkich form komiksowych. Jego internetowe portfolio można znaleźć pod adresem: www.mering.pl. Na temat "Thorgala" autor wypowiada się w następujący sposób:

"Moja przygoda z Thorgalem zaczęła się na przełomie lat 80. i 90., kiedy to wpadł mi w ręce zeszyt "Zdradzona czarodziejka" - i od razu ten komiks oczarował mnie. Równolegle kupowałem wtedy zeszyty TM-Semic, ale moje przywiązanie do komiksu o Dziecku Gwiazd przetrwało dużo dłużej. Nieraz z sentymentem wracam do lektury starego, dobrego Thorgala, bohatera mojego dzieciństwa."

Fanart nr 13: Norbert "Rybb" Rybarczyk

2011-08-24T09:00:00.014+02:00

Kolejny rysunek do galerii fanartów przygotował Norbert "rybb" Rybarczyk. Norbert jest autorem krótkich form komiksowych (w tym pomysłodawcą postaci Pająka Edwarda), twórcą okładek i kolorystą. Jego internetowe portfolio znajduje się na stronie: www.rybb-portfolio.blogspot.com. O "Thorgalu" wypowiada się w następujący sposób:

"Moja przygoda z "Thorgalem", hmm, świetna opowieść i kawał dobrej narracyjno-rysunkowej roboty, a kiedy byłem mały po prostu magia. Zacząłem zdaje się od "Łuczników", a moimi ulubionymi albumami są do dziś "Gwiezdne Dziecko", "Alinoe", "Wilczyca" i "Miasto Zaginionego Boga" (z oryginalnym rysunkiem Rosińskiego przedstawiającym Aaricię, która "myśli" moje imię)."

"Thorgal: Dziecko z gwiazd" po polsku

2011-08-19T09:00:00.002+02:00

Pod koniec września (26.09) nakładem wydawnictwa Egmont Polska ukaże się pierwszy tom książkowej adaptacji serii "Thorgal" pod tytułem "Dziecko z gwiazd". Autorką planowanego na siedem części cyklu jest francuska autorka i tłumaczka Amélie Sarn. Spod jej pióra wyszła miedzy innymi adaptacja filmu Sylvaina Chometa "Trio z Bellville". Książka ukaże się zarówno w miękkiej (29,99 PLN), jak i twardej (39,99 PLN) oprawie.

Fanart Specjal 2: Przemysław "surpiko" Surma

2011-08-17T09:00:00.011+02:00

Rysunek widoczny obok to efekt pracy Przemysława "surpiko" Surmy. Przemek jest między innymi twórcą postaci detektywa Hmmarlowe'a, którego perypetie publikował w różnych zinach oraz w albumie "HMMARLOWE i niedole Julitty". Oprócz tego tworzy inne krótkometrażowe historie obrazkowe. Jego prace można na bieżąco oglądać na autorskim blogu: http://www.surpiko.blogspot.com.

Tak się składa, że Przemek już kiedyś narysował Thorgala, na potrzeby emefkowej galerii superbohaterów jeżdżących po Łodzi autobusem. Obrazek ten można zobaczyć w tym miejscu. Natomiast wyjaśniając pomysł na fanart przygotowany dla Thorgalverse, autor w następujący sposób wspomina swoje początki z "Thorgalem":

"To musiała być pierwsza połowa lat osiemdziesiątych. W jednym z używanych "Relaxów", które nie wiem już w jaki sposób trafiły w moje ręce, znalazłem kilkustronicowy fragment komiksu, którego bohaterowie o trudnych do wymówienia imionach, wygłaszali swoje kwestie w dramatycznej scenerii surowych, skalistych wybrzeży. Spośród czterech smaganych mroźnym wiatrem i obryzgiwanych lodowatą wodą postaci, szczególnie zapadła mi w pamięć jedna. Był to brodacz z imponującą szczotą włosów i złotym diademem na głowie, poturbowany i wciśnięty jak gdyby nigdy nic w kamienne rumowisko. Nie wiedziałem kim był, nie wiedziałem nic o wydarzeniach, dzięki którym znalazł się w tej niewygodnej pozycji. Po prostu leżał, i nie zważając na poplamione krwią ubranie i poobcierane kolana, marszczył brew i przez zaciśnięte zęby sączył jad nienawiści... Nawet kończące wspomniany epizod, odważne i widowiskowe wejście jeodnookiej, rudej piękności do zimnej wody i następujące potem odpłynięcie w siną dal na lodowym drakkarze nie zrobiło na mojej chłopięcej wyobraźni aż takiego wrażenia.

Dzisiaj, gdy minęło już ponad ćwierć wieku od tego pierwszego spotkania z Thorgalem pozwoliłem sobie wymalować portrecik Gandalfa Szalonego, w tym jakże dramatycznym momencie jego życia.
Być może właśnie zdał sobie sprawę że to nie on, wielki wódz wikingów z północy, a jego zięć - zwykły przybłęda z kosmosu, zostanie tytułowym bohaterem jednej z moich ulubionych serii komiksowych."

Fanart nr 12: Tomasz Kleszcz

2011-08-10T09:00:00.007+02:00

Za najnowszy fanart przedstawiający Thorgala odpowiada Tomasz Kleszcz. Krótkie formy autorstwa Tomasza można było przeczytać między innymi w zinie "Hardkorporacja", niedawno ukazał się jego pełnometrażowy komiks zatytułowany "Kamień przeznaczenia". Twórczości młodego artysty można szukać na blogu: http://tomekkleszcz.blogspot.com. Na temat serii "Thorgal" wypowiada się w następujący sposób:

"Moją pierwszą styczność z "Thorgalem" zaliczyłem będąc jeszcze małym dzieckiem. Buszując u ciotki w pokoju odnalazłem w jej szafce młodzieżowe czasopismo, a w nim kilkustronicowy odcinek z pierwszej części "Thorgala". Niestety nie pamiętam, jakie to było czasopismo, ale sceny w których Thorgal przykuty łańcuchem do skały stoi w lodowatej wodzie, wryły mi się w pamięć. Kolejne spotkanie z Thorgalem nastąpiło w szkole podstawowej. W bibliotece osiedlowej (dokładnie tak, w bibliotece!) natrafiłem na kilkanaście tomów, które z miejsca zacząłem wypożyczać i zaczytywać się w nich. Były kiepsko wydane, ale były, a pierwsze wrażenia tkwią mi w głowie do dziś. Wtedy w kioskach były już superbohaterskie komiksy, ale ja nie posiadałem funduszy na ich zakup, więc komiksy w bibliotece to była dla mnie wielka radość. I muszę przyznać, że już wtedy rysunki robiły na mnie wrażenie. Moje trzecie i ostatnie jak do tej pory spotkanie z tym komiksem miało miejsce na początku tego roku, kiedy korzystając z promocji nabyłem wreszcie 25 tomów w twardej oprawie, które ozdabiają moją skromną kolekcję. W bliskiej przyszłości planuję spotkanie czwarte, kiedy moja kolekcja zostanie uzupełniona o kolejne pozycje."

Rosiński odpocznie od "Thorgala"

2011-08-09T09:00:00.002+02:00

Po ukończeniu prac nad najnowszym albumem "Thorgala" Grzegorz Rosiński zajmie się innymi projektami. Jednym z nich jest nowa część losów hrabiego Mieszko Skarbka. Scenariusz do tego komiksu napisał Yves Sente. Do malowania sztandarowej serii sygnowanej swoim nazwiskiem polski artysta ma powrócić po dwóch latach przerwy. W międzyczasie będą ukazywały się kolejne albumy cykli pobocznych, które powinny zaspokoić oczekiwania fanów czekających na kolejne perypetie Gwiezdnego Dziecka.

Plansza z "Raissy"

2011-08-08T09:00:00.006+02:00

W sieci pojawiła się jedna z plansz z planowanego na koniec tego roku pierwszego albumu cyklu "Louve" zatytułowanego "Raissa". Autorem ilustracji jest Roman Surżenko, scenariusz do komiksu napisał Yann.

Fanart nr 11: Bartłomiej "Graphicus" Kuczyński

2011-08-03T09:00:00.007+02:00

Jedenasty fanart przedstawiający Thorgala przygotował Bartłomiej "Graphicus" Kuczyński. Jak dotychczas, autor publikuje prace krótkometrażowe. Komiksy z jego rysunkami pojawiły się między innymi w antologii "Grunwald 2010" (do scenariuszy Wojtka Birka) oraz w zinie "Kolektyw". Bartek jest pomysłodawcą serii pasków pod tytułem "Arctic", które przeczytać można na jego stronie internetowej: www.graphicus.bartlomiejkuczynski.pl. O przygodzie z "Thorgalem" autor mówi w następujący sposób:

"Jestem na tyle starym komiksiarzem, że pierwszy raz Thorgala zobaczyłem w "Relaxie" nr 19 z 1978 roku. Dostałem go od wujka razem z kilkoma innymi "Relaxami", ale o dziwo pierwsza część "Zdradzonej Czarodziejki" najbardziej zapadła mi w pamięć. Może dlatego, że była tylko częścią całej historii, którą w całości miałem poznać wiele lat później, nie posiadałem bowiem kontynuacji w "Relaxach", a może też dlatego, że zawsze miałem ciągoty do klimatów fantasy, a "Zdradzona Czarodziejka" stanowiła ten pierwszy krok? Niewątpliwie jednak komiks Rosińskiego i Van Hamme'a był tą serią, która odcisnęła ogromne piętno w moim życiu komiksiarza, do której często wracam czy się nią inspiruję rysując. Pamiętam każdy album który udało mi się dostać, w czasach kiedy daty i zapowiedzi wydawnicze komiksów nie istniały, a na nowości po prostu się trafiało. Albo i nie. Pamiętam też niepewność przed wydaniem "Słonecznego Miecza", kiedy kontynuacja w Polsce przygód nieustraszonego wikinga stała pod wielkim znakiem zapytania i ulgę kiedy kolejny album się w końcu ukazał. Do tego czasu mogłem się jedynie raczyć pokątnymi tłumaczeniami Wojtka Birka (także później wydanych dzieł Bilala), zdobytych na - wtedy jeszcze - Konwencie w Łodzi. Od tego czasu wiele się zmieniło, rynek komiksowy w Polsce rozrósł się, skurczył i tak kilka razy, ale Thorgal zdobył na nim i ugruntował swoją pozycję, a ja się z tego szczerze cieszę, bo co by nie mówić to dobry komiks jest."

Fanart nr 10: Maciej "empro" Prożalski

2011-07-27T09:00:00.022+02:00

Thorgal widoczny na rysunku obok to dzieło Macieja "empro" Prożalskiego. Maciej jest autorem krótkich form komiksowych, których część zebrana została w wydawnictwie "emproFactor"; wydał również albumik pod tytułem "eMC - Adoptuj rapera". Artysta był między innymi redaktorem naczelnym magazynu "MixKomiks", pisał i rysował przygody DD Reportera. Prace jego autorstwa - nie tylko komiksowe - znaleźć można na stronie: everybodywantstobeempro.com. Na temat "Thorgala" wypowiada się w następujący sposób:

"Otóż pamiętam, jak pierwszego "Thorgala" zakupiłem jako dzieciak na lotnisku Okęcie, w kiosku, co już samo w sobie było ekscytujące, ponieważ lotnisko wtedy było takim miejscem, w którym nawet kiosk wyglądał jak Pewex ;). Praktycznie był to mój pierwszy komiks niehumorystyczny, ponieważ wcześniej miałem do czynienia w sumie tylko z Kajko i Kokoszem oraz Tytusem. Lektura "Zdradzonej czarodziejki" (bo właśnie ten tom dorwałem w swoje niewielkie wtedy łapki) po prostu mnie rozwaliła. Klimat opowieści, tajemnice i martyrologia głównego bohatera sprawiły, że wsiąkłem w ten magiczny świat i niemal od razu zacząłem męczyć rodziców o kieszonkowe za przyszły miesiąc, aby dokupić sobie jeszcze "Wyspę lodowych mórz" (nie pamiętam, czy pierwsze wydanie miało dokładnie tak brzmiący tytuł ;)), która również była dostępna w tym czasie. Jakoś się udało to załatwić, a że generalnie moja potrzeba czytania komiksów była ogólnie rozumiana, to w momencie wkroczenia Orbity na nasz rynek i jej thorgalowej ofensywy, śmigałem z mamą dość często to księgarni, aby zakupić kolejny tom serii. To były piękne czasy, ponieważ nie trzeba było długo czekać, żeby podziwiać kolejne przygody gwiezdnego Wikinga ;)."

Fanart nr 9: Jarosław Ejsymont

2011-07-20T09:00:00.005+02:00

Thorgala trzymającego w rękach Koronę Ogotaia narysował Jarosław Ejsymont. Jarosław jest jednym ze współzałożycieli i aktywnym członkiem Rzeszowskiej Akademii Komiksu (R.A.K.), na swoim koncie ma krótkie formy komiksowe. Próbkę jego prac można obejrzeć na autorskiej stronie internetowej: www.galeriajara.prv.pl. O "Thorgalu" mówi:

"Nie pamiętam dokładnie, kiedy pierwszy raz czytałem "Thorgala". Pamiętam jednak, że od tamtego czasu chciałem czytać TYLKO "Thorgala". Chęć poznania dalszych przygód dzielnego i prawego "Wikinga" napędzała mnie, a czytanie po raz "enty" każdego albumu niosło ze sobą coraz to nowe odkrycia w opowieści i detali ukrytych w rysunkach Rosińskiego. Największe wrażenie zrobił na mnie (sam nie wiem dlaczego) epizod "Rajska grota" z pierwszego albumu wydanego przez KAW w 1988, w którym Thorgal uciekając przed wilkami trafia do Raju. Z perspektywy czasu banalna opowiastka, odcisnęła na mnie swoje piętno tak, jak blizna po cięciu miecza Gandalfa Szalonego na twarzy Thorgala...

Myślę, że Thorgal jest jedną z najlepiej nakreślonych postaci w świecie komiksu, pełną niedopowiedzianych jeszcze (a może i nigdy) zagadek z jego przeszłości i przyszłości - i chyba właśnie to sprawia, że ma rzeszę wielbicieli."

Ostateczna wersja okładki "Thorgala"

2011-07-18T09:00:00.009+02:00

Wydawnictwo Le Lombard przedstawiło ostateczną wersję okładki najnowszego albumu "Thorgala" zatytułowanego "Statek-miecz". Komiks trafi do sprzedaży 4 listopada.

Ostateczna wersja okładki "Louve"

2011-07-18T09:00:00.004+02:00

Wydawnictwo Le Lombard przedstawiło ostateczną wersję okładki premierowego albumu cyklu "Lovue" zatytułowanego "Raissa". Komiks trafi do sprzedaży 4 listopada.

Fanart Specjal: Jakub Kijuc

2011-07-13T21:05:00.013+02:00

Autorem widocznego obok rysunku jest Jakub Kijuc. Jakub jest scenarzystą i rysownikiem zeszytowej serii "Czarna Materia Prezentuje: Konstrukt". Ilustracja utrzymana została w klimatach tego właśnie cyklu, ale jako że nie przedstawia Thorgala, pojawia się w postaci wyróżnionego fanartu. Prace Jakuba można oglądać na blogu "CMP: Konstrukt" pod adresem http://konstrukt.blog.pl/. Na temat swojego pomysłu i serii "Thorgal" artysta wypowiada się w następujący sposób:

"Fanart miał być z Thorgalem, ale najzwyczajniej nie mogłem się powstrzymać i narysowałem inną postać z uniwersum kosmicznego wikinga. Za każdym razem, kiedy słyszę słowo "Thorgal", od razu, gdzieś na samych krańcach [pod]świadomości pojawia się chuda, blada postać z długimi, opadającymi na twarz czarn... oj... zielonymi włosami. "Alinoe". Chyba najlepszy album jaki pamiętam. A już na pewno najstraszniejszy. Scena, kiedy Alinoe wychodzi ze studni powinna wejść do kanonu najbardziej przerażających scen w historii horroru."

Wideo z Saint-Ursanne

2011-07-10T09:00:00.011+02:00

Pod tym linkiem można zobaczyć krótki (2:50) materiał filmowy zapowiadający odbywające się w szwajcarskim Saint-Ursanne wystawy prac Grzegorza Rosińskiego, dostępne dla odwiedzających od 8 lipca do 25 września.

Otwarcie wystaw Rosińskiego w Saint-Ursanne

2011-07-09T09:00:00.014+02:00

Wczoraj miało miejsce otwarcie wystaw prac Grzegorza Rosińskiego w szwajcarskiej miejscowości Saint-Ursanne i początek towarzyszących im imprez kulturalnych. Zapowiedź tego szczególnego święta dla wszystkich fanów "Thorgala" można było przeczytać na blogu dwa miesiące temu (w tym miejscu).

Po więcej informacji dotyczących wydarzenia "Thorgal à St-Ursanne, le Monde de Rosinski" należy udać się na oficjalną stronę imprezy: www.rosinski2011.com. W ciągu trzech miesięcy będzie tam można kilkukrotnie spotkać polskiego artystę i zdobyć jego autograf. Na odwiedzających czekają liczne atrakcje.

Fanart nr 8: Dagmara Matuszak

2011-07-06T09:00:00.005+02:00

Pierwszą rysowniczką, której fanart przedstawiający Thorgala trafia na blog, jest Dagmara Matuszak. Komiksy z jej ilustracjami znalazły się m.in. w antologiach "Wrzesień: Wojna narysowana" i "Człowiek w próbówce". Zajmująca się przede wszystkim grafiką, Dagmara jest również autorką rysunków w napisanej przez Neila Gaimana książeczce "Melinda". Prace jej autorstwa można oglądać na stronie http://www.rosarium.pl/galeria. Na temat "Thorgala" artystka wypowiada się w następujący sposób:

"W 1987 roku, gdy miałam 13 lat, moja rodzina wyemigrowała do RFN. Nie zanosiło się wówczas na upadek komunizmu - wyjeżdżałam z Polski z pełną świadomością, że prawdopodobnie nigdy tu nie wrócę. Ku mojej nieopisanej radości w 1989 (jeszcze za PRL-u) udało mi się wyrwać na krótką wizytę do ojczyzny. Pamiętam euforię, której nie przeszkadzał brak wszystkiego (za wyjątkiem chleba i octu), a w którą ślicznie wpisała się znaleziona przypadkiem w małomiasteczkowej księgarni "Zdradzona Czarodziejka". Przeczytałam ją od deski do deski w drodze powrotnej z księgarni do domu, a potem zaczęłam od nowa. Myślę, że do końca życia Thorgal będzie mi się kojarzył z nastrojem jednych z najfajniejszych wakacji w moim życiu."

Fanart nr 7: Hubert Ronek

2011-06-29T09:00:00.004+02:00

Thorgala widocznego na ilustracji obok narysował Hubert Ronek. Przez wiele lat Hubert był wydawcą zina "KGB". Na jego koncie znajdują się takie autorskie komiksy, jak "Kraina Herzoga" czy "Henryk i Bonifacy". Oprócz tego stworzył między innymi ilustracje w albumiku "Ziarnko prawdy" (scenariusz Jerzy Szyłak), współpracował przy serii "Dom Żałoby" (scenariusz Dominik Szcześniak), publikował w licznych antologiach. Jest również ilustratorem w komiksowym projekcie dla dzieci "Sieci@ki": www.sieciaki.pl. Na temat "Thorgala" artysta wypowiada się w następujący sposób:

"Mój początek przygody z "Thorgalem" to oczywiście czas Orbity - "Gwiezdne dziecko" i "Alinoe" powaliły mnie na kolana. To była świetna przygoda: magia, świat, w który wsiąkałem i przeżywałem tak, jakbym sam uczestniczył w poszukiwaniu Metalu, Który Nie Istniał albo uciekał przed zielonowłosym kolesiem. Później odbywałem równie ekscytujące podróże do Łodzi z moim tatą, siedząc z nosem przyklejonym do szyby samochodu i wypatrując jakichś (jakichkolwiek) księgarni, w których miałem nadzieję znaleźć inne kolejne "Thorgale" (i kasety ze Smoleniem, ale to inna bajka...). Egmontowskie czasy "Thorgala" niestety nie mają już takiego kopa, ale nadal jest to świetna seria."

Okładka "Louve"

2011-06-28T09:00:00.031+02:00

W sieci zaprezentowana została okładka pierwszego albumu cyklu "Louve" zatytułowanego "Raissa". Na rynku franko-belgijskim komiks trafi do sprzedaży na początku listopada. Pomimo tego, że autorem rysunków w drugim spin-offie "Thorgala" jest rosyjski artysta Roman Surżenko, obraz z okładki namalował Grzegorz Rosiński.

Okładka "Thorgala"

2011-06-28T09:00:00.029+02:00

W sieci zaprezentowana została okładka najnowszego albumu serii "Thorgal" zatytułowanego "Le Bateau-Sabre" ("Statek-Miecz"). Na rynku franko-belgijskim komiks trafi do sprzedaży na początku listopada.

Data publikacji "Thorgala" i "Louve"

2011-06-25T09:00:00.003+02:00

Premiera najnowszego albumu "Thorgala" pod tytułem "Le Bateau-sabre" ("Statek-miecz") oraz pierwszej odsłony cyklu "Louve" pod tytułem "Raissa" ma odbyć się na rynku franko-belgijskim 4 listopada. Zgodnie z tym, co zapowiedział Tomasz Kołodziejczak, tłumaczenia obydwu komiksów powinny ukazać się w Polsce w tym samym czasie.

Fanart nr 6: Artur Chochowski

2011-06-22T09:00:00.028+02:00

Kolejnym autorem przedstawiającym swoją wizję Thorgala jest Artur Chochowski. Komiksy z jego rysunkami znaleźć można w wybranych numerach "Strefy Komiksu", antologii "11/11=Niepodległość" czy tez w "Scenach z życia murarza". Prace Artura - związane z komiksem, ilustracją i animacją - obejrzeć można również w jego internetowym portfolio pod adresem http://arturchochowskiportfolio.strefa.pl/. Artysta w taki oto sposób odnosi się do cyklu stworzonego przez Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego:

"Thorgal" zapoczątkował moją przygodę z komiksem. Są to dawne czasy, w których sztukę czytania dopiero przyswajałem. Wydaje mi się, że to właśnie komiks "Zdradzona Czarodziejka" był pierwszą rzeczą, którą sam przeczytałem. W tych dziecięcych latach Thorgal rządził niepodzielnie moją wyobraźnią. Pamiętam, że lektura tych komiksów wzbudzała u mnie szeroki wachlarz emocji: strach przy "Alinoe", fascynację przy "Łucznikach" czy smutek przy "Mieście zaginionego boga". Były to momenty wyjątkowe, do dzisiaj wspominam je z sentymentem."

Thorgal w rękach Média-Participations

2011-06-20T09:00:00.010+02:00

Jean van Hamme scedował swój udział praw do postaci Thorgala na franko-belgijską grupę wydawniczą Média-Participations. Koncern jest właścicielem oficyny Le Lombard. Kwota transakcji równoważna jest sumie za siedem lat praw autorskich (z wyłączeniem praw pochodnych i audiowizualnych).

Wydarzenie to zbiegło się w czasie ze zmianami na stanowiskach kierowniczych belgijskiego domu wydawniczego. Pôl Scorteccia, który przejął schedę po Yvesie Sente, gdy ten postanowił zająć się pisaniem scenariuszy do komiksów (m.in. "Zemsta Hrabiego Skarbka" i" Janitor" dla Dargaud), został przeniesiony do francuskiego oddziału Le Lombard. Do ekipy wydawniczej dołączył Antoine Maurel.

Tymczasem Grzegorz Rosiński opiekę nad "Thorgalem" oraz seriami pobocznymi chce powierzyć swojemu synowi Piotrowi oraz Yvesowi Sentemu. W zaistniałych okolicznościach wpływ na dalszą przyszłość losów Thorgala i jego rodziny nie będzie jednak leżał w gestii samych autorów. Jest to o tyle istotne, że w sytuacji nadprodukcji na komiksowym rynku franko-belgijskim, padają pytania o sens nadmiernej eksploatacji popularnego tytułu.

Fanart nr 5: Mikołaj Ratka

2011-06-15T09:00:00.024+02:00

Kolejny fanart przedstawiający Thorgala (tym razem wśród rodziny) narysował Mikołaj Ratka. Jak dotychczas, Mikołaj tworzy krótkie formy komiksowe. W ostatnim czasie jego prace ukazały się m.in. w antologii komiksów dla dzieci "Jazda!" i w ósmym numerze "Kolektywu" (do scenariuszy Daniela Gizickiego). Wraz z niżej podpisanym, jest autorem projektu zatytułowanego "Perpetuum Mobile": http://perpetuumcomics.blogspot.com. Warto dodać, że na potrzeby bloga, Mikołaj stworzył logo "Thorgalverse". A oto, co ma do powiedzenia na temat serii o Gwiezdnym Dziecku:

"Thorgala" poznałem na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy po jednym ze starszych kolegów "odziedziczyłem" kilkanaście albumów serii wydanych przez KAW i Orbitę. Moim ulubionym odcinkiem już na zawsze pozostanie tom "Ponad krainą cieni", z cudowną Shaniah w (tak naprawdę) roli głównej. Należę do grona czytelników, dla których seria powinna dokonać żywota wraz ze "Strażniczką kluczy". Później było coraz gorzej, a obecna familiada serwowana przez Sentego jest dla mnie ciężka do strawienia."

Fanart nr 4: Piotr "Jaszczu" Nowacki

2011-06-08T09:00:00.008+02:00

Autorem czwartego fanartu przedstawiającego Thorgala jest Piotr "Jaszczu" Nowacki. Jako rysownik znany jest przede wszystkim z łam komiksowych zinów i antologii czy też albumu "Tainted" (do scenariusza Bartosza Sztybora). Jako scenarzysta powołał do życia wampira Kwazia, niedawno wydał w pełni autorski albumik "Moe". Pełni również funkcję redaktora naczelnego magazynu komiksowego "Karton". Jego prace można oglądać na blogu http://strip-tiz.blogspot.com.

Na marginesie warto dodać, że pewne motywy z "Thorgala" zostały sparodiowane przez Jaszcza w rysowanej do scenariusza Ireneusza Mazurka serii "Mutująca teczka" (epizod "Ognisty pałac" nawiązuje do "Wyspy lodowych mórz", "Małpiaxatl" czerpie z "Miasta Zaginionego Boga"). Natomiast Piotr w ten sposób wspomina swoje początki z lekturą sagi o Gwiezdnym Dziecku:

"Z Thorgalem pierwszy raz spotkałem się chyba na łamach jakiegoś starego "Relaxu", albo w albumie "Zdradzona czarodziejka" (w tym pierwszym, rozpadającym się wydaniu). Nie pamiętam tego zbyt dokładnie. Pamiętam za to, jak z wydawanych przez Orbitę albumów, jako pierwsze dopadłem "Alinoe" i "Kraina Qa". Dokładnie te dwa albumy jednocześnie. I to mnie kompletnie poskładało. "Alinoe" do dziś uważam za najlepszy komiksowy horror jaki zdarzyło mi się czytać. Wszystkie Obrazy Grozy serwowane przez Egmont mogą się schować. "Kraina Qa" wciągnęła mnie swoim rozmachem i wielką przygodą. Lubię wracać do "Wilczycy". To też jest konkretna historia."

Monografia Grzegorza Rosińskiego

2011-06-06T09:00:00.009+02:00

Pod koniec 2012 roku belgijska oficyna Le Lombard planuje wydać obszerną i bogato ilustrowaną monografię Grzegorza Rosińskiego. Teksty biograficzne oparte będą na serii wywiadów z polskim artystą. Autorem projektu jest specjalizujący się w tematyce komiksu pisarz i dziennikarz Patrick Gaumer (na zdjęciu obok), który ma w swoim dorobku między innymi biografie Tibeta (2000) oraz André-Paula Duchateau (2005).

Dla przypomnienia warto dodać, że Patrick Gaumer współpracował z Christianem Marmonnierem nad opracowaniem dossier uniwersum nordyckiego z serii "Thorgal", załączonym do wydawnictwa BDVD "Thorgal: Dans les griffes de Kriss", które w roku 2006 zostało opublikowane nakładem Éditions Seven 7.

Grzegorz Rosiński wyróżniony przez Francuzów

2011-06-03T09:00:00.000+02:00

Grzegorz Rosiński zostanie odznaczony stopniem oficerskim Orderu Sztuki i Literatury (l'Ordre des Arts et des Lettres). Prestiżowe wyróżnienie przyznawane jest od 1957 roku przez francuskie Ministerstwo Kultury i Komunikacji osobom, które w sposób szczególny zasłużyły się wzbogacając dziedzictwo kultury nad Loarą. Artysta dołączy tym samym do grona takich polskich twórców, docenionych przez kapitułę orderu, jak Andrzej Wajda czy Andrzej Seweryn.

Fanart nr 3: Marek Turek

2011-06-01T09:00:00.037+02:00

Autorem trzeciego fanartu przedstawiającego Thorgala (i nie tylko) jest Marek Turek, twórca licznych krótkich form komiksowych oraz takich pełnowymiarowych albumów jak "Bajabongo" czy tetralogia "Fastnachtspiel". Zainteresowaniami komiksem Marek dzieli się na blogu www.turucorp.blogspot.com. Na temat własnych doświadczeń z serią Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego wypowiada się w sposób następujący:

"Thorgal" towarzyszy mi od 1978 roku, a zatem to dosyć długi i burzliwy "związek". Od ekscytującej, wieloletniej fascynacji, przez przyzwyczajenie, aż do obecnej (przykrej) akceptacji nieuchronnych zmian. Jednak, mimo tego, że najnowsze części cyklu i "cykle poboczne" czytam bardziej z rozpędu niż z potrzeby serca, to nadal trafiają mi się niesamowite momenty, takie jak chociażby ostatnio film z malarskiej sesji Grzegorza Rosińskiego, po którym, przez dłuższą chwilę zbierałem szczękę z podłogi."

Fanart nr 2: Rafał Trejnis

2011-05-25T09:00:00.027+02:00

Drugim gościem przedstawiającym własną wizję Thorgala jest Rafał Trejnis. Aby lepiej jej się przyjrzeć, należy kliknąć w miniaturę po lewo. Najnowsze prace Rafała znaleźć można na autorskim blogu www.slajdszol.blogspot.com, jest on między innymi rysownikiem cyklu "Fotostory" (do scenariusza Dominika Szcześniaka), który w odcinkach ukazywał się na łamach kwartalnika kultury komiksowej "Ziniol". Swoje początki z serią "Thorgal" artysta przedstawia następująco:

"Na przełomie lat 80. i 90. Thorgalem jarała się dzieciarnia z całego mojego osiedla a podejrzewam, że i z całej Polski. Biegało się do księgarni, kiosków i na targowisko wypatrując nowych części, kwitnął handel wymienny starymi albumami. Każdy fan miał swojego ulubionego bohatera. Moim był Tjall zwany Porywczym. Dlatego popłakałem się, gdy w "Mieście zaginionego boga" padł od strzał czarnej gwardii. Po lekturze "Alinoe" bałem się zasnąć a podczas czytania "Łuczników" adrenalina buzowała mi do ostatniego kadru. Bez cienia przesady mogę stwierdzić, że "Thorgal" ukształtował moją wyobraźnię, a te kilkanaście pierwszych albumów zasługuje na najwyższą półkę u każdego komiksomaniaka."

Fanart nr 1: Piotr "Dismas" Zdanowicz

2011-05-18T09:00:00.093+02:00

Z dniem dzisiejszym startuje projekt publikacji fanartów przedstawiających Thorgala. Autorami ilustracji zamieszczanych na łamach bloga będą polscy twórcy komiksów. Oprócz tego, będzie można dowiedzieć się, jak zaczęła się ich przygoda z serią stworzoną Jeana van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego.

Pierwszym gościem "Thorgalverse" jest Piotr "Dismas" Zdanowicz, znany przede wszystkim z rysunków do serii "Morfium". Klikając w miniaturę po lewo, w pełnej krasie można obejrzeć wykonaną przez niego ilustrację. Aby bliżej zapoznać się z jego twórczością, warto odwiedzić stronę www.dismas.pl. A oto, co Piotr ma do powiedzenia w temacie odkrywania uniwersum "Thorgala":

"Kiedy byłem małym chłopcem, hej!, tata wręczył mi jakąś gazetę z czarno-białym rysunkiem przedstawiającym nieogolonego gościa wraz z rodziną. Z artykułu towarzyszącemu ilustracji wyczytałem, że to postać z komiksu, który powstaje za granicą, a jego współautorem jest Polak. Jednak by ogarnąć ten temat dogłębnie, musiałem jeszcze poczekać. Pierwszy raz przeczytałem "Thorgala” dopiero w wieku 14 lat, kiedy to kumpel z klasy przytargał do szkoły gigantyczne pudło z komiksami swojego brata, które postanowił mi sprezentować. Do tej pory historie obrazkowe były dla mnie z zasady amerykańskie. W pudle znalazłem wiele skarbów - gorsze i lepsze zeszyty - a wśród nich "Upadek Brek Zarith". Z miejsca zakochałem się i w tym świecie i w kresce Rosińskiego. I tak zostało mi do dziś."